Επικαιρότητα Υγείας

Γράφει ο Θωμάς Θωμαΐδης, Γαστρεντερολόγος, Διευθυντής Γαστρεντερολογικής Κλινικής στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών.

Η ενδοσκοπική υποβλεννογόνια εκτομή (Endoscopic Submucosal Dissection, ESD) αποτελεί μία από τις πιο καινοτόμες και προηγμένες τεχνικές στον τομέα της γαστρεντερολογίας. Πρόκειται για μια σύνθετη ενδοσκοπική μέθοδο η οποία επιτρέπει την αφαίρεση μεγάλων και ενδεχομένως κακοήθων βλαβών από τον πεπτικό σωλήνα, χωρίς την ανάγκη χειρουργικής επέμβασης.

Η ESD πρωτοαναπτύχθηκε στην Ιαπωνία, κυρίως για τη θεραπεία του πρώιμου καρκίνου του στομάχου. Σύντομα, η μέθοδος αυτή άρχισε να χρησιμοποιείται και σε άλλες περιοχές του πεπτικού συστήματος, όπως ο οισοφάγος και το παχύ έντερο. Εν τέλει η επιτυχής εφαρμογή και καθιέρωση της ESD παγκοσμίως έμεινε άρρηκτα συνδεδεμένη με την εξέλιξη της ενδοσκοπικής τεχνολογίας και των ενδοσκοπικών εργαλείων. Ειδικότερα η χρήση των ενδοσκοπίων υψηλής ανάλυσης (High Definition) και η τελειοποίηση της χρωμοενδοσκόπησης διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην ευρύτερη εφαρμογή της ESD.

Ποιες είναι οι ενδείξεις για την ενδοσκοπική υποβλεννογόνια εκτομή (ESD);
Η ESD ενδείκνυται κυρίως για την αφαίρεση επιφανειακών νεοπλασμάτων που είναι δύσκολο να αφαιρεθούν με άλλες ενδοσκοπικές μεθόδους, όπως η ενδοσκοπική βλεννογονική εκτομή (Endoscopic Mucosal Resection, EMR).

Οι κύριες ενδείξεις περιλαμβάνουν:

Πρώιμος καρκίνος του στομάχου, οισοφάγου, εντέρου: Στην κατηγορία αυτή υπόκεινται βλάβες που περιορίζονται στις πρώτες δύο επιφανειακές στιβάδες του τοιχώματος του πεπτικού συστήματος, δεν έχουν διεισδύσει βαθιά στον μυϊκό χιτώνα και δεν έχουν λεμφαδενικές ή απομακρυσμένες μεταστάσεις.
Δυσπλασίες και προκαρκινικές βλάβες: Βλάβες που έχουν μεγάλη πιθανότητα να εξελιχθούν μελλοντικά σε κακοήθειες.
Πολύποδες: Πολύποδες που είναι δύσκολο να αφαιρεθούν με τις παραδοσιακές ενδοσκοπικές τεχνικές λόγω μεγέθους, θέσης, ίνωσης.
Βλάβες στις οποίες κρίνεται αναγκαία η ολική αφαίρεση τους για ιστοπαθολογική εξέταση.
Πώς πραγματοποιείται η ενδοσκοπική υποβλεννογόνια εκτομή (ESD);
Η ESD είναι μια σύνθετη διαδικασία που απαιτεί εξειδικευμένο εξοπλισμό και κατάλληλα εκπαιδευμένους σε αυτήν τεχνική επεμβατικούς γαστρεντερολόγους. Στο σημείο αυτό πρέπει να γίνει απόλυτα κατανοητό η σημασία της έγκαιρης αναγνώρισης και διάγνωσης των πρώιμων βλαβών. Με την βοήθεια τεχνικών, όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η χρωμοενδοσκόπηση και η μεγεθυντική ενδοσκόπηση είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε βλάβες που ενδεχομένως παλαιότερα να μην μπορούσαμε να τις διακρίνουμε. Επιπρόσθετα παρέχεται πλέον η δυνατότητα να αναγνωρίσουμε τα ακριβή όρια των βλαβών, γεγονός που είναι πρωταρχικής σημασίας για την καθολική τους αφαίρεση.

 Η διαδικασία περιλαμβάνει τα εξής βήματα:

Αναγνώριση και Σήμανση της βλάβης: Η βλάβη εντοπίζεται και σημειώνεται περιμετρικά με τη βοήθεια ενός ειδικού ενδοσκοπικού μαχαιριού.
Ένεση Διαλύματος Υγρού: Ένα ειδικό διάλυμα που περιέχει χρωστική ουσία εγχέεται στον υποβλεννογόνιο ιστό κάτω από τη βλάβη, έτσι ώστε να την διαχωρίσει από τον μυϊκό χιτώνα. Ουσιαστικά με αυτό το βήμα μειώνεται η πιθανότητα τραυματισμού του μυϊκού χιτώνα και συνεπώς, η εμφάνιση άμεσων και όψιμων επιπλοκών.
Τομή του Βλεννογόνου: Γίνεται προσεκτική κυκλοτερής τομή του βλεννογόνου γύρω από τη βλάβη.
Υποβλεννογόνια Εκτομή: Με τη χρήση εξειδικευμένων εργαλείων, τέμνεται ο υποβλεννογόνιος χιτώνας και η βλάβη αφαιρείται σε όλη της την έκταση.
Αιμόσταση: Ορατά αγγεία καυτηριάζονται και εφαρμόζονται συγκεκριμένες τεχνικές αιμόστασης για να αποφευχθεί η αιμορραγία.
Γιατί πλεονεκτεί η ESD έναντι των υπολοίπων ενδοσκοπικών τεχνικών;
Η ESD προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα σε σχέση με τις άλλες μεθόδους αφαίρεσης βλαβών, όπως:

Ολική αφαίρεση της βλάβης: Η ESD επιτρέπει την αφαίρεση μεγάλων βλαβών σε ένα μεμονωμένο κομμάτι, και όχι σε πολλαπλά μικρά, όπως επιτυγχάνουν οι υπόλοιπες τεχνικές. Διασφαλίζεται συνεπώς η οριστική αντιμετώπιση της βλάβης και η μείωση του κινδύνου υποτροπής.
Ακριβής παθολογοανατομική εξέταση: Η ολική αφαίρεση της βλάβης επιτρέπει την πλήρη παθολογοανατομική εξέταση, διευκολύνοντας την ακριβή σταδιοποίηση και τον προγραμματισμό της περαιτέρω θεραπείας.
Οριστική θεραπεία: Με την ολική εκτομή του παθολογικού ιστού επιτυγχάνεται σε ποσοστό άνω 95% η οριστική θεραπεία, υπό την προϋπόθεση ότι δεν υπάρχουν επιπρόσθετοι παράγοντες κινδύνου. Αποφεύγονται με τον τρόπο αυτό μεγάλα χειρουργεία τα οποία μειώνουν σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών.
Ελαχιστοποίηση των επιπλοκών: Σε σύγκριση με τα συμβατικά χειρουργεία η ESD συνέχεται με μικρότερο κίνδυνο επιπλοκών. Επιπρόσθετα ελαχιστοποιείται ο πόνος για τον ασθενή και η παραμονή του στο νοσοκομείο (1-2 μέρες κατά μέσο όρο).
Ποιες είναι οι πιθανές επιπλοκές και τα μειονεκτήματα της
ενδοσκοπικής υποβλεννογόνιας εκτομής (ESD) ;
Παρότι η ESD είναι γενικά ασφαλής, υπάρχουν κάποιες πιθανές επιπλοκές που πρέπει να ληφθούν υπόψη:

Αιμορραγία (<2%): Η αιμορραγία είναι μια επιπλοκή που μπορεί να συμβεί κατά τη διάρκεια ή μετά την επέμβαση. Αντιμετωπίζεται κατά κύριο λόγο αμιγώς ενδοσκοπικά.
Διάτρηση: Αν και σπάνια (<1%), η διάτρηση του τοιχώματος του πεπτικού σωλήνα αποτελεί επιπλοκή η οποία αντιμετωπίζεται κυρίως ενδοσκοπικά. Σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να ζητηθεί η συνδρομή της γενικής χειρουργικής.
Στενώσεις: Μετά την ESD, μπορεί να εμφανιστούν στενώσεις στο σημείο της εκτομής, ειδικά στον οισοφάγο. Αυτό παρατηρείται ειδικά σε βλάβες οι οποίες καταλαμβάνουν περισσότερο από 75% της κυκλοτέρειας.
Μεγάλη χρονική διάρκεια: Η αφαίρεση μεγάλων βλαβών μπορεί να αποτελέσει μία πολύωρη και χρονοβόρο διαδικασία, μιας και εφαρμόζεται λεπτομερέστατη ενδοσκοπική μικροχειρουργική.
Εκπαιδευμένο ιατρικό προσωπικό: Η ESD αποτελεί μια εξειδικευμένη τεχνική, η οποία εφαρμόζεται μόνο από κατάλληλα εκπαιδευμένους και έμπειρους σε αυτόν τον τομέα επεμβατικούς ενδοσκόπους. 
Συμπέρασμα
Η ενδοσκοπική υποβλεννογόνια εκτομή (ESD) αποτελεί μια επαναστατική μέθοδο που έχει αλλάξει το τοπίο στη θεραπεία των ενδοσκοπικών βλαβών. Προσφέρει τη δυνατότητα αφαίρεσης μεγάλων και περίπλοκων βλαβών με υψηλό ποσοστό επιτυχίας και χαμηλό κίνδυνο επιπλοκών. Παρά την πολυπλοκότητα της διαδικασίας, τα οφέλη της ESD την καθιστούν μια πολύτιμη επιλογή στη θεραπευτική φαρέτρα των γαστρεντερολόγων. Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί ότι η ESD δεν αντικαθιστά την θέση του χειρουργού στην αντιμετώπιση των βλαβών του πεπτικού συστήματος. Η απόφαση για το αν μια βλάβη θα αφαιρεθεί χειρουργικά ή μέσω της επεμβατικής ενδοσκόπησης αποτελεί αντικείμενο των διεπιστημονικών συμβουλίων. Σίγουρα αποτελεί ένα επιπλέον όπλο αντιμετώπισης των πρώιμων κακοηθειών με σημαντικά πλεονεκτήματα για την ποιότητα ζωής των ασθενών. 

iefimerida

Ίσως φαίνεται μια πολύ απλή άσκηση, αλλά η σανίδα κάθε άλλο παρά εύκολη είναι. Όσο χρόνο κι αν μείνεις σε οριζόντια στάση, μοιάζει με αιωνιότητα.

Αυτή η άσκηση ενδυνάμωσης του πυρήνα είναι αδιαμφισβήτητα αποτελεσματική. Αλλά πόση ώρα πρέπει κανείς να μπορεί να την κρατήσει;

Το ρεκόρ για τη μεγαλύτερη διάρκεια σε σανίδα καταγράφηκε από τον Josef Salek από την Τσεχία, τον Μάιο του 2023, μια απίστευτη επίδοση 9 ωρών και 38 λεπτών, δηλαδή περίπου μία ώρα περισσότερο απ’ ό,τι διαρκεί μια πτήση από το Λονδίνο στη Νέα Υόρκη.

Ευτυχώς, ο μέσος άνθρωπος δεν χρειάζεται να περάσει μια ολόκληρη μέρα σε βασανιστική στάση σανίδας!

Ο Ρόουαν Κλιφτ, ειδικός στην προπόνηση και στη διατροφή, δήλωσε στο Metro ότι αυτή η άσκηση αφορά την «ποιότητα, όχι την ποσότητα». Ωστόσο, υπάρχουν κάποιοι βασικοί δείκτες, ανάλογα με την ηλικία, που μπορούν να λειτουργήσουν ως χρήσιμες κατευθυντήριες γραμμές για την επόμενη προπόνηση.

Ηλικία 20-39: 45-60 δευτερόλεπτα
«Στα 20 και τα 30 σου, το να μπορείς να κρατήσεις τη σανίδα για 45-60 δευτερόλεπτα δείχνει ότι έχεις καλή δύναμη στον κορμό», λέει ο personal trainer Τζόζεφ Γουέμπ, με 17 χρόνια εμπειρίας στον χώρο της γυμναστικής.

«Ο σκοπός της σανίδας δεν είναι να κυνηγάς έναν αριθμό. Είναι να χτίσεις σταθερότητα στον κορμό που να σε βοηθά και στην καθημερινότητά σου, όχι μόνο στο γυμναστήριο», προσθέτει.

Βάλε το σώμα σου στη θέση σανίδας: Στηρίξου στους πήχεις και στα δάχτυλα των ποδιών, με την πλάτη και τα πόδια ίσια, όχι καμπουριαστά.

Ο Γουέμπ προσθέτει ότι είναι σημαντικό:

Να κρατάς τους γοφούς στο ίδιο ύψος με τους ώμους.
Να σφίγγεις τους γλουτούς και τους μηρούς.
Να κρατάς τον λαιμό σε φυσική θέση, χωρίς να τον πιέζεις.
«Σφίξε τους κοιλιακούς σου σαν να ετοιμάζεσαι να δεχτείς μπουνιά, αλλά συνέχισε να αναπνέεις ήρεμα – σαν να κάθεσαι στον καναπέ», προσθέτει.

Αν οι γοφοί πέφτουν προς τα κάτω, οι ώμοι είναι σφιγμένοι ή τα πλευρά πετάνε προς τα έξω, τότε δεν γυμνάζεις σωστά τους μυς που πρέπει.

Αν είσαι 20-39 ετών, στόχευσε να κρατήσεις τη σανίδα για 45-60 δευτερόλεπτα. Το πιο σημαντικό όμως είναι η σωστή στάση του σώματος, όχι ο χρόνος.

Ηλικία 40-59: 30-45 δευτερόλεπτα
«Από την εμπειρία μου με εκατοντάδες πελάτες σε αυτή την ηλικία, έχω διαπιστώσει ότι η διατήρηση της σανίδας για 30-45 δευτερόλεπτα με σωστή στάση δείχνει πολύ καλή αντοχή και σταθερότητα στον κορμό», συνεχίζει ο Γουέμπ.

«Αν μπορείς να φτάσεις άνετα τα 60 δευτερόλεπτα, αυτό γενικά δείχνει εξαιρετικό έλεγχο του κορμού για αυτή την ηλικιακή ομάδα».

Με την πάροδο του χρόνου, η σωστή τεχνική μπορεί να γίνεται πιο δύσκολη, για διάφορους λόγους, όπως η απώλεια μυϊκής μάζας και δύναμης.

«Καθώς οι μύες γύρω από τους γοφούς, τη λεκάνη και τη σπονδυλική στήλη εξασθενούν ή χάνουν τον συντονισμό τους, χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια για να κρατηθείς σωστά στη θέση της σανίδας», εξηγεί ο Τζόζεφ.

Προσθέτει ότι άτομα αυτής της ηλικίας μπορεί να δυσκολεύονται λόγω δυσκαμψίας στις αρθρώσεις ή παλαιότερων τραυματισμών, κάτι που κάνει πιο δύσκολη τη διατήρηση σταθερής στάσης.

Ηλικία 60+: 15-30 δευτερόλεπτα
Ο Τζόζεφ συμβουλεύει όσους είναι άνω των 60 ετών να στοχεύουν σε 15-30 δευτερόλεπτα σανίδας, με σωστή στάση σώματος.

«Αν καταφέρεις να φτάσεις τα 30 δευτερόλεπτα, αυτό είναι ένα εξαιρετικό σημάδι καλής δύναμης και αντοχής στον κορμό σε αυτή τη φάση της ζωής», λέει.

Ο Ρόουαν προσθέτει ότι αν είσαι άνω των 60 και δυσκολεύεσαι με την άσκηση, μπορείς να την προσαρμόσεις ώστε να γίνει πιο εύκολη.

«Μπορείς να κάνεις τη σανίδα με τα γόνατα στο έδαφος, ή να ακουμπήσεις τα χέρια πάνω σε ένα παγκάκι ή σκαμπό. Έτσι δυναμώνεις σταδιακά, αλλά μειώνεις την πίεση στους καρπούς, τους ώμους και τη μέση», εξηγεί.

Πόσο συχνά πρέπει να κάνεις σανίδα;
Ο Ρόουαν προτείνει να εντάξεις τη σανίδα στο πρόγραμμα σου 3-5 φορές την εβδομάδα. «Ο κορμός σου ωφελείται από την τακτική ενεργοποίηση, αλλά είναι επίσης σημαντικό να δίνεις χρόνο για ξεκούραση και αποκατάσταση», λέει. «Ο σκοπός της σανίδας είναι να χτίσει σταθερότητα στον κορμό, που να σε υποστηρίζει σε ό,τι κάνεις εκτός γυμναστηρίου».

iefimerida

Κατά την καλοκαιρινή περίοδο οι διατροφικές μας συνήθειες μεταβάλλονται. Οι καλοκαιρινές διακοπές, καθώς επίσης και η τάση μας να βρισκόμαστε περισσότερο χρόνο εκτός σπιτιού μπορούν να επηρεάσουν την επιλογή γευμάτων και ποτών και συνεπώς των προσλαμβανόμενων θερμίδων.

Ωστόσο, πολλοί παράγοντες μπορεί να επιδράσουν στη διάθεση και στην όρεξή μας, συμβάλλοντας με ευεργετικό τρόπο στη διατήρηση ή και ακόμα στην απώλεια του σωματικού μας βάρους.

Επαρκής ενυδάτωση του οργανισμού
Η αύξηση της θερμοκρασίας περιβάλλοντος επηρεάζει σημαντικά τη διατροφική πρόσληψη. Το σώμα μας θερμαίνεται με συνέπεια να προκαλείται έντονη εφίδρωση και συνακόλουθα αυξημένο αίσθημα δίψας. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη πρόσληψη τροφής και παράλληλα σε προτίμηση τροφών που περιέχουν μεγάλες ποσότητες νερού.

Εκτός των υγρών που συνεισφέρουν σημαντικά στην ενυδάτωση του οργανισμού, τα φρούτα, τα λαχανικά και κατ’ επέκταση τα λαδερά φαγητά προσφέρουν εξίσου σημαντικές ποσότητες νερού καθώς η περιεκτικότητά τους αγγίζει έως και το 90%. Παράλληλα, τα τρόφιμα αυτά, εκτός από πλούσια σε νερό περιέχουν πολλές φυτικές ίνες και είναι σχετικά φτωχά σε θερμίδες. Εάν είμαστε προσεκτικοί στην ποσότητα του ελαιολάδου που προστίθεται κατά την παρασκευή των λαδερών και της σαλάτας, τότε το συνολικό θερμιδικό περιεχόμενο της διατροφής μπορεί να διατηρείται χαμηλό. Η αυξημένη ποσότητα των φυτικών ινών που περιέχουν οδηγεί στην πλήρωση του στομάχου και συνεπώς στο αίσθημα του κορεσμού, βοηθώντας όσους ενδιαφέρονται να διατηρήσουν ένα φυσιολογικό βάρος σώματος.

Στον αντίποδα, οι υψηλές θερμοκρασίες λειτουργούν αποτρεπτικά στην κατανάλωση μεγάλων γευμάτων, καθώς επίσης και λιπαρών τροφών. Τα γεύματα που περιέχουν βαριές σάλτσες και κορεσμένα λιπαρά είναι περισσότερο δύσπεπτα και προκαλούν δυσφορία κατά την πέψη τους, αυξάνοντας παράλληλα την παραγόμενη θερμότητα από το σώμα μας.

Μικρά & ελαφριά γεύματα
Καλή εναλλακτική λύση αποτελούν τα μικρά και ελαφριά γεύματα που θα περιέχουν πρωτεΐνη με λίγα λιπαρά, όπως πουλερικά και ψάρια σε συνδυασμό με μία πηγή υδατάνθρακα (ψωμί, ρύζι, ζυμαρικό, πατάτα) και σαλάτα με φρέσκα λαχανικά και μικρή ποσότητα ελαιολάδου. Παράλληλα, για τα ενδιάμεσα γευματίδια (σνακ) προτιμήστε δροσερά φρούτα, γιαούρτι χαμηλών λιπαρών ή smoothies. Επίσης, αποφεύγοντας τις αυστηρά στερητικές πρακτικές, μπορείτε να επιλέγετε σαν επιδόρπιο μία απλή μπάλα παγωτό σε συχνότητα 1-2 φορές την εβδομάδα, έτσι ώστε να μην υπερβείτε κατά πολύ τις προσλαμβανόμενες θερμίδες.

Κατανάλωση αλκοόλ και γλυκών με μέτρο!
Συνεχίζοντας στην ίδια συλλογιστική, προκειμένου να μην στερηθείτε πλήρως την απόλαυση ενός αγαπημένου κοκτέιλ ή ποτού, για όσους το επιτρέπει η φυσική τους κατάσταση, περιοριστείτε σε 1-2 ποτά ή κοκτέιλ την εβδομάδα. Θυμηθείτε όμως, ότι τα κοκτέιλ περιέχουν συνήθως ποτά με υψηλούς βαθμούς αλκοόλης αλλά και ζάχαρη, κάτι που συνεπάγεται και μεγαλύτερο θερμιδικό περιεχόμενο. Εναλλακτική επιλογή χαμηλότερων θερμίδων αποτελεί ένα ποτήρι κρύα μπύρα ή ένα ποτήρι κρασί.

Ασκηθείτε κολυμπώντας ή περπατώντας
Καθώς η μέρα διαρκεί περισσότερο, οι καλοκαιρινοί μήνες αποτελούν μία καλή ευκαιρία για να αυξήσετε τη φυσική σας δραστηριότητα. Το κολύμπι στη θάλασσα, οι καλοκαιρινοί περίπατοι αλλά και οποιαδήποτε άλλη μορφή άσκησης που σας ευχαριστεί είναι τρόποι για να διατηρείστε δραστήριοι σε καθημερινή βάση, ενισχύοντας τη λειτουργία του μεταβολισμού και την καύση λιπώδους μάζας.

Τέλος, ο καλός καιρός συμβάλλει στη βελτίωση της διάθεσής μας και στην κινητοποίησή μας, σε αντίθεση με τους χειμερινούς μήνες, όπου το κρύο και ο κακός καιρός μπορεί να μας οδηγήσει να καταφύγουμε σε κατανάλωση παρηγορητικού φαγητού (comfort food) προκειμένου να νιώσουμε, προσωρινά, καλύτερα.

Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν, η επαρκής ενυδάτωση του οργανισμού μας είτε μέσω της κατανάλωσης άφθονου νερού είτε τροφίμων πλούσιων σε υγρά, η τήρηση μικρών και ελαφριών γευμάτων, η υιοθέτηση του μέτρου στην κατανάλωση ποτών και γλυκών, καθώς επίσης και η ένταξη οποιασδήποτε μορφής φυσικής δραστηριότητας αποτελούν παράγοντες που δύνανται να δράσουν συνεργιστικά στη διατήρηση του σωματικού μας βάρους.

iefimerida

Είναι γεγονός ότι διάφορα αιφνίδια περιστατικά και ορισμένες καταστάσεις όπως ατυχήματα και τραυματισμοί σχετικά με τους οφθαλμούς σας, είναι πιθανό να συμβούν κατά τη διάρκεια των διακοπών σας. Για το λόγο αυτό, υπάρχουν ορισμένες συμβουλές κατάλληλης αντιμετώπισης που είναι χρήσιμες όχι μόνο για την πρόληψη, αλλά και για την αποτροπή μιας πιθανής μόνιμης απώλειας όρασης.

Εάν φοράτε γυαλιά, καλό θα ήταν σε κάθε ταξίδι να έχετε και ένα εφεδρικό ζευγάρι έτσι ώστε ακόμα και αν τα χάσετε να έχετε εξασφαλίσει την λύση στο πρόβλημα αυτό. Το ίδιο ισχύει και για τους φακούς επαφής. Η θήκη των φακών επαφής είναι απαραίτητη καθώς και δυο μπουκάλια του αντίστοιχου διαλύματος. Είναι σημαντικό να γνωρίζετε ότι το νερό δεν είναι αποστειρωμένο γι’ αυτό μπορεί να προκληθούν σοβαρές μολύνσεις στα μάτια από βακτήρια. Επομένως, να τοποθετείτε τους φακούς επαφής μόνο στο διάλυμα που ενδείκνυται για τη συγκεκριμένη χρήση.

Σε περίπτωση που κατά τη διάρκεια των διακοπών σας τραυματίσετε κάποιον οφθαλμό, μην το αμελήσετε. Η άμεση αντιμετώπιση και η κατάλληλη θεραπεία μέσω μιας επίσκεψης σε έναν οφθαλμίατρο θα αποτρέψει μια πιθανή μόλυνση, την απώλεια όρασης ή την μόνιμη ουλή στο μάτι που μπορεί να προκληθεί από μια γρατζουνιά. Επίσης, το ότι μια αλλαγή στην όραση δεν είναι επώδυνη δεν σημαίνει ότι δεν είναι σοβαρή. Όπως για παράδειγμα «μυγάκια», λάμψεις και θολή όραση μπορεί να μην σας ανησυχούν εφόσον δεν υπάρχει πόνος, παρόλα αυτά όμως, τα συγκεκριμένα συμπτώματα μπορεί να είναι σημάδια αποκόλλησης αμφιβληστροειδούς. Οποιαδήποτε αλλαγή στην όραση μπορεί να είναι σημάδι άλλων προβλημάτων υγείας. Όταν ταξιδεύουμε οι διατροφικές μας συνήθειες αλλάζουν. Η θολή όραση μπορεί να υποδηλώνει υπερτασική κρίση, εγκεφαλικό επεισόδιο ή αρρύθμιστο διαβήτη. Γι’ αυτό επισκεφτείτε έναν οφθαλμίατρο που παρέχει τον απαραίτητο οφθαλμολογικό έλεγχο όπου και αν βρίσκεστε.

Άλλη μια συμβουλή για όσους ταξιδεύουν πολλές ώρες με αεροπλάνο είναι η αφαίρεση των φακών επαφής πριν τον ύπνο που διαρκεί αρκετές ώρες. Επειδή τα μάτια στεγνώνουν στις πτήσεις, καλό είναι να έχετε μαζί σας φυσιολογικά δάκρυα για την αποφυγή ξηροφθαλμίας. Αντίστοιχα, αν παίρνετε συνταγογραφούμενες οφθαλμικές σταγόνες για αλλεργίες, γλαύκωμα ή ξηροφθαλμία, φροντίστε να έχετε μαζί σας επιπλέον ποσότητες διότι δεν είναι βέβαιο το αν θα υπάρχουν ίδιες διαθέσιμες σταγόνες στον προορισμό σας.

Από την άλλη πλευρά, κάποιες παθήσεις των οφθαλμών μπορεί να επηρεαστούν από τα αεροπορικά σας ταξίδια. Ο οφθαλμίατρός σας θα κρίνει αν επιτρέπετε να ταξιδέψετε με αεροπλάνο είτε έχει προηγηθεί χειρουργική επέμβαση, είτε πάσχετε από κάποια οφθαλμική πάθηση. Παράλληλα,  ενημερωθείτε από την στιγμή που έχετε διαγνωστεί με κάποια οφθαλμική πάθηση αν υπάρχουν δραστηριότητες που πρέπει να περιορίσετε ή να αποφύγετε. Βεβαιωθείτε ότι κατανοείτε τις συστάσεις του γιατρού και αν δεν είστε σίγουροι θέστε τις ερωτήσεις που θα θέλατε. Σχετικά με τις χειρουργικές επεμβάσεις (π.χ. αμφιβληστροειδούς, καταρράκτη, γλαυκώματος, μεταμόσχευση κερατοειδούς), θα πρέπει να ταξιδέψετε με αεροπλάνο μόνο όταν ο γιατρός σας πει ότι είναι ασφαλές και το έχει επιβεβαιώσει. Γενικά, είναι ασφαλές να ταξιδέψετε με αεροπλάνο μετά από τις περισσότερες χειρουργικές επεμβάσεις που γίνονται στον οφθαλμό και στα βλέφαρα.

Οι μεγαλύτερες ανησυχίες κατά την πτήση ύστερα από οποιαδήποτε επέμβαση στον οφθαλμό είναι:

Η τήρηση του ραντεβού παρακολούθησης όπως έχει προγραμματιστεί
Η διατήρηση του οφθαλμού καθαρού
Η αποφυγή της ξηροφθαλμίας στον χειρουργημένο οφθαλμό κατά την διάρκεια της πτήσης
Αν έχετε κερατίτιδα δεν υπάρχει κίνδυνος, όμως ο αέρας μέσα στο αεροπλάνο μπορεί να είναι πολύ ξηρός και να επιδεινώσει τα συμπτώματά της. Οπότε για να κρατήσετε τα μάτια σας ενυδατωμένα συνιστάται η χρήση  φυσιολογικών δακρύων. Ομοίως και στην αποκόλληση οπίσθιου υαλοειδούς μπορείτε να ταξιδέψετε με αεροπλάνο. Ωστόσο, αυτή η κατάσταση των οφθαλμών μπορεί να οδηγήσει σε αποκόλληση αμφιβληστροειδούς, ασχέτως αν θα μπείτε σε αεροπλάνο ή όχι.

Σε κάθε περίπτωση επικοινωνήστε με το οφθαλμίατρό σας για όλες τις καταστάσεις και για το τι μπορεί να συμβεί στη συνέχεια για την καλύτερη ενημέρωση και πρόληψη.

iefimerida

Μια επαναστατική γονιδιακή θεραπεία μπορεί να αποκαταστήσει σε σημαντικό βαθμό την ακοή σε παιδιά και ενηλίκους με συγγενή κώφωση ή σοβαρή απώλεια ακοής, εντός εβδομάδων, σύμφωνα με νέα μελέτη.

Η πρωτοποριακή αυτή γονιδιακή θεραπεία βελτίωσε την ακοή σε παιδιά και ενήλικες με συγγενή κώφωση ή σοβαρή ακουστική βλάβη, με ένα 7χρονο παιδί να ανακτά σχεδόν πλήρως την ακοή του σε μια κλινική δοκιμή, δήλωσαν ερευνητές από το Ινστιτούτο Καρολίνσκα (Karolinska Institutet) της Σουηδίας.

Η κλινική δοκιμή, η οποία περιγράφεται λεπτομερώς στην επιθεώρηση Nature Medicine, έδειξε ότι ένα υγιές αντίγραφο του γονιδίου OTOF που εγχύθηκε στο εσωτερικό αυτί βελτίωσε την ακοή και των 10 συμμετεχόντων.

Στη μικρής κλίμακας δοκιμή μετείχαν άτομα με μια γενετική μορφή κώφωσης ή σοβαρή ακουστική βλάβη που προκλήθηκε από μεταλλάξεις στο γονίδιο OTOF.

Αυτές οι μεταλλάξεις προκαλούν ανεπάρκεια της πρωτεΐνης οτοφερλίνη, η οποία παίζει βασικό ρόλο στη μετάδοση ηχητικών σημάτων από το αυτί στον εγκέφαλο.

Απώλεια ακοής: Αποτελεσματική και σε ενήλικες η γονιδιακή θεραπεία
Αν και η γονιδιακή θεραπεία φάνηκε να αποδίδει καλύτερα στα παιδιά, οι ερευνητές είπαν ότι θα μπορούσε να ωφελήσει και τους ενήλικες.

Στη δοκιμή χρησιμοποιήθηκε μια συνθετική, ακίνδυνη εκδοχή του αδενο-σχετιζόμενου ιού για τη χορήγηση με μία μόνον ένεση ενός σωστά λειτουργικού γονιδίου OTOF στο έσω ους.

Τα αποτελέσματα της γονιδιακής θεραπείας ήταν εμφανή στην πλειονότητα των ασθενών, των οποίων η ακοή ανέκαμψε γρήγορα, μετά από μόλις ένα μήνα.

Μετά από έξι μήνες, οι ερευνητές παρατήρησαν σημαντική βελτίωση της ακοής σε όλους τους συμμετέχοντες, με τη μέση ένταση του αντιληπτού ήχου να βελτιώνεται από 106 ντεσιμπέλ σε 52. Όσοι ήταν ηλικίας μεταξύ πέντε και οκτώ ετών ανταποκρίθηκαν καλύτερα στη θεραπεία, σύμφωνα με τη μελέτη.

Ασφαλής και καλά ανεκτή η θεραπεία
Ένα επτάχρονο κορίτσι ανέκτησε γρήγορα σχεδόν πλήρως την ακοή του και ήταν σε θέση να συνομιλεί καθημερινά με τη μητέρα της τέσσερις μήνες αργότερα.

«Είναι η πρώτη φορά που η μέθοδος δοκιμάστηκε σε εφήβους και ενήλικες» δήλωσε o βασικός συντάκτης της μελέτης δρ Μάολι Ντούαν, ειδικός στο Τμήμα Κλινικής Επιστήμης, Παρέμβασης και Τεχνολογίας στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα.

«Η ακοή βελτιώθηκε σημαντικά σε πολλούς από τους συμμετέχοντες, κάτι που μπορεί να έχει βαθιά επίδραση στην ποιότητα ζωής τους. Τώρα θα παρακολουθούμε αυτούς τους ασθενείς για να δούμε πόσο διαρκές είναι το αποτέλεσμα».

Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι η γονιδιακή θεραπεία ήταν ασφαλής και καλά ανεκτή. Οι συμμετέχοντες δεν ανέφεραν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες κατά την περίοδο παρακολούθησης 6-12 μηνών.

Παρενέργειες
Η πιο κοινή παρενέργεια ήταν η μείωση του αριθμού των ουδετερόφιλων (ενός τύπου λευκών αιμοσφαιρίων). Σε μια περίοδο παρακολούθησης 6 έως 12 μηνών δεν εμφανίστηκαν περαιτέρω σοβαρές παρενέργειες.

«Έγινε ένα τεράστιο βήμα μπροστά στο πεδίο της γονιδιακής θεραπείας της κώφωσης, ένα βήμα που μπορεί να αλλάξει τη ζωή παιδιών και ενηλίκων» ανέφερε ο Μάολι Ντούαν.

«Το OTOF είναι μόνον η αρχή. Εμείς, μαζί με άλλες ερευνητικές ομάδες, εργαζόμαστε για την ανάπτυξη θεραπειών που στοχεύουν σε άλλα, πιο κοινά γονίδια, που συνδέονται με την απώλεια ακοής, όπως το GJB2 και το TMC1. Αυτά είναι πιο περίπλοκα στη θεραπεία, αλλά μελέτες σε ζώα έχουν αποφέρει πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα. Είμαστε αισιόδοξοι ότι στο μέλλον η γονιδιακή θεραπεία θα είναι διαθέσιμη για πολλούς διαφορετικούς τύπους γενετικής κώφωσης», κατέληξε.

iefimerida

Το εγκεφαλικό επεισόδιο ή αλλιώς αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, παραμένει μία από τις κύριες αιτίες αναπηρίας και θανάτου παγκοσμίως.

Παρουσιάζεται συνήθως ξαφνικά, γεγονός που καθιστά κρίσιμη τη γνώση των πρώτων προειδοποιητικών σημαδιών.

Το θέμα ήρθε ξανά στο προσκήνιο, με τον θάνατο του Πάπα Φραγκίσκου, ο οποίος υπέστη ένα βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο που προκάλεσε τη μη αναστρέψιμη καρδιαγγειακή κατάρρευση.

Ένα σημάδι που λίγοι γνωρίζουν
Σύμφωνα με νευρολόγους, ένα από τα πρώτα σημάδια εγκεφαλικού. είναι η ξαφνική απώλεια ισορροπίας ή συντονισμού των κινήσεων. Παρά το γεγονός πως δεν είναι τόσο γνωστό όσο η δυσκολία στην ομιλία ή η παράλυση στο πρόσωπο, οι ειδικοί τονίζουν ότι πρόκειται για ένα βασικό προειδοποιητικό σύμπτωμα.

Η Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία (AHA) και η Αμερικανική Ένωση Εγκεφαλικών (ASA) υπογραμμίζουν πως η αναγνώριση αυτού του σημάδιου μπορεί να σώσει ζωές, εφόσον οδηγήσει σε έγκαιρη παρέμβαση.

Οι ειδικοί ωστόσο, ενημερώνουν και για άλλα κοινά συμπτώματα ενός εγκεφαλικού επεισοδίου:

Ξαφνικό μούδιασμα ή αδυναμία στο πρόσωπο, στο χέρι ή στο πόδι, ιδιαίτερα στη μία πλευρά του σώματος.
Δυσκολία στην ομιλία ή στην κατανόηση απλών φράσεων.
Απώλεια όρασης σε ένα ή και στα δύο μάτια.
Έντονος και ξαφνικός πονοκέφαλος χωρίς προφανή αιτία.
Για την αναγνώριση αυτών των συμπτωμάτων, υπάρχει το γνωστό ακρωνύμιο FAST, το οποίο καλεί τον κόσμο να προσέχει το πρόσωπο (Face), τα χέρια (Arms), την ομιλία (Speech) και να δράσει άμεσα (Time).

Γιατί συμβαίνει ένα εγκεφαλικό επεισόδιο
Ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, προκαλείται όταν διακόπτεται η ροή αίματος προς τον εγκέφαλο, στερώντας από τα εγκεφαλικά κύτταρα το απαραίτητο οξυγόνο.

Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι:

Ισχαιμικό εγκεφαλικό, το πιο συχνό (85% των περιπτώσεων), που οφείλεται σε απόφραξη αρτηρίας.

Αιμορραγικό εγκεφαλικό, λιγότερο συχνό αλλά πιο επικίνδυνο, προκαλείται από ρήξη αιμοφόρου αγγείου.

Παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο:
Υψηλή πίεση
Διαβήτης
Χοληστερίνη
Κάπνισμα
Έλλειψη άσκησης
Παχυσαρκία
Στρες
Ηλικία (αλλά και νέοι μπορεί να πάθουν)
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), κάθε χρόνο πάνω από 15 εκατομμύρια άνθρωποι παθαίνουν εγκεφαλικό και τουλάχιστον 5 εκατομμύρια μένουν με σοβαρά προβλήματα.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να προλάβουμε ένα εγκεφαλικό επεισόδιο
Τα ευχάριστα νέα είναι, πως τα περισσότερα εγκεφαλικά μπορούν να προληφθούν, με τους γιατρούς να δίνουν χρήσιμες συμβουλές για έναν υγιεινό τρόπο ζωής:

Υγιεινή διατροφή
Τακτική άσκηση
Έλεγχο της πίεσης και του σακχάρου
Αποφυγή του καπνίσματος
Διαχείριση του άγχους

iefimerida

Πάνω σε μια μέθοδο αποτελεσματικής και έγκαιρης διάγνωσης της νόσου του Πάρκινσον δουλεύουν τώρα Γερμανοί επιστήμονες.

Όπως αναφέρει η γερμανική Welt, τα σημάδια μιας μεταγενέστερης εμφάνισης της νόσου μπορούν να αναγνωριστούν ήδη 30 χρόνια πριν.

Κάνουν μάλιστα ειδική αναφορά σε ένα συγκεκριμένο σύμπτωμα. Τα χτυπήματα ή τις κλωτσιές στον ύπνο -που, όπως λένε, μπορεί να είναι ένα πρώιμο σημάδι της νόσου Πάρκινσον.

Πώς μια αντίδραση στον ύπνο μπορεί να είναι πρώιμο σημάδι εκδήλωσης (στο μέλλον) Πάρκινσον
Ένας από τους σημαντικότερους δείκτες για την εμφάνιση της νόσου του Πάρκινσον είναι μια ανωμαλία κατά τη διάρκεια του ύπνου, εξήγησε ο Michael Sommerauer, ειδικός στη νόσο του Πάρκινσον και στην ιατρική του ύπνου στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Βόννης (UKB).

Κατά τη διάρκεια της λεγόμενης φάσης ύπνου REM, κατά την οποία υπάρχουν πολλά όνειρα και αυξανόμενη εγκεφαλική δραστηριότητα, οι μύες παραλύουν κανονικά. Σε άτομα με μια συγκεκριμένη ανωμαλία στον ύπνο, ο μηχανισμός αυτός διαταράσσεται και οι πάσχοντες κινούνται πολύ.

«Πολλοί αναφέρουν πολύ έντονα, συχνά επιθετικά όνειρα στα οποία πρέπει να παλέψουν ή να φύγουν», αναφέρει ο γιατρός. Αυτά τα επεισόδια ύπνου δεν είναι μόνο εμφανή, αλλά και «ιατρικά εξαιρετικά σημαντικά»: το 80 έως 95% των ανθρώπων με αυτή τη διαταραχή συμπεριφοράς στον ύπνο αναπτύσσουν νόσο του Πάρκινσον ή άνοια του Πάρκινσον στα επόμενα 10 έως 15 χρόνια.

Επισήμως, η νόσος Πάρκινσον αρχίζει όταν εμφανίζονται ήδη σαφή κινητικά συμπτώματα, εξήγησε ο Sommerauer. Ωστόσο, αυτά τα ορατά συμπτώματα εμφανίζονται πολύ αργά στην πορεία της νόσου. Από την άλλη πλευρά, οι σιωπηλές αλλαγές στο νευρικό σύστημα μπορούν να παρατηρηθούν έως και 30 χρόνια πριν από την έναρξη της νόσου.

iefimerida

«Καμπανάκι» για την υγεία κρούουν οι ειδικοί για τις ημέρες του καύσωνα, τονίζοντας τη σημασία της αποφυγής άσκοπων μετακινήσεων και την ανάγκη ενυδάτωσης του οργανισμού.

Οι περισσότεροι στρέφονται σε νερό και χυμούς, προκειμένου να ενισχύσουν τα επίπεδα ενυδάτωσής τους. Σύμφωνα, όμως, με τη γερμανική ιστοσελίδα chip, μελέτη, που δημοσιεύθηκε το 2023, και διεξήχθη από ερευνητές του Πανεπιστημίου St. Andrews δείχνει ότι το νερό δεν πρέπει να θεωρείται βασική πηγή ενυδάτωσης.

Τι δείχνει η έρευνα
Στην έρευνα συμμετείχαν 72 άνδρες, οι οποίοι ήταν νηστικοί και δεν είχαν καταναλώσει κάποιο ποτό. Μέσα σε 30 λεπτά κλήθηκαν να πιουν ένα λίτρο από τέσσερα διαφορετικά ποτά: νερό, στοματικό διάλυμα επανυδάτωσης, πλήρες γάλα και αποβουτυρωμένο γάλα. Για τις επόμενες τέσσερις ώρες, κάθε φορά που ένιωθαν πίεση στην κύστη, παρείχαν δείγματα ούρων. Με βάση αυτά, υπολογίστηκε ο BHI (Δείκτης Ενυδάτωσης Ροφημάτων) κάθε ροφήματος, λαμβάνοντας υπόψη τον πραγματικό όγκο υγρού που παραμένει στο σώμα.

Όπως προέκυψε, το διάλυμα επανυδάτωσης είχε το καλύτερο αποτέλεσμα, ενώ το νερό ήταν χαμηλότερα σε σύγκριση με τα υπόλοιπα.

Τα διαλύματα επανυδάτωσης περιέχουν νερό, ζάχαρη, αλάτι, ηλεκτρολύτες και θρεπτικά συστατικά, με στόχο την αντιμετώπιση της αφυδάτωσης.

Σπιτική συνταγή διαλύματος επανυδάτωσης (σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια):

4 φλιτζάνια νερό (περίπου 1 λίτρο)
½ κουταλάκι του γλυκού αλάτι
2 κουταλιές της σούπας ζάχαρη
Προαιρετικά: χυμός λεμονιού ή κάποιο άρωμα για γεύση

Άλλες πιο νόστιμες επιλογές:

Ζωμός κοτόπουλου (4 φλιτζάνια νερό, 1 κύβος ζωμού, 2 κ.σ. ζάχαρη)
Χυμός κράνμπερι (¾ φλ. χυμός, 3¾ φλ. νερό, ½ κ.γ. αλάτι)
Χυμός ντομάτας (2½ φλ. χυμός + 2½ φλ. νερό)

iefimerida

Η αναφυλαξία απαιτεί ταχεία θεραπεία, γιατί κάθε χρόνο άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους ενώ θα μπορούσαν να έχουν σωθεί, εάν είχαν ενημερωθεί για την κίνηση-κλειδί.

Η κίνηση αυτή θα πρέπει να γίνει κτήμα όλων. Ο όρος «αναφυλαξία» περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1902 από τους Σαρλ Ρισέ και Πολ Πορτιέ, ενώ μελετούσαν τις επιπτώσεις των μεδουσών σε έναν σκύλο.

Η αναφυλαξία αναφέρεται σε σοβαρή ιατρική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, που προκαλείται από σοβαρή αλλεργική αντίδραση.

Η αναφυλαξία μπορεί να επηρεάσει οποιονδήποτε. Τις περισσότερες φορές εμφανίζεται ως αντίδραση σε τροφή, σε τσίμπημα υμενόπτερου (μέλισσα, σφήκα ή άλλο έντομο) ή μετά από χρήση φαρμάκων.

Η αναφυλαξία μπορεί να γίνει απειλητική για τη ζωή μέσα σε λίγα λεπτά. Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε τα σημάδια και να ενεργούμε γρήγορα.

Τα προειδοποιητικά σημάδια περιλαμβάνουν:

δυσκολία στην αναπνοή
αίσθημα πνιγμού
γενικευμένη κνίδωση
ερυθρότητα
κνησμό
πρήξιμο των χειλιών ή της γλώσσας
λιποθυμία, ζάλη, πτώση της αρτηριακής πίεσης
ναυτία, έμετο, κοιλιακό άλγος
αίσθημα επικείμενου θανάτου
Τι είναι το «στυλό» που μπορεί να σώσει ζωές
Οι ειδικοί τονίζουν πως μόλις εντοπιστούν τα συμπτώματα, η αντίδραση πρέπει να είναι άμεση, αλλά και σωστή.

«Πρέπει να εντοπίσετε γρήγορα τη σοβαρότητα της αλλεργίας και να αντιδράσετε. Η χρήση ενός στυλό επινεφρίνης σώζει ζωές. Οι ασθενείς που βρίσκονται σε κίνδυνο έχουν αυτή τη συσκευή. Μη διστάσετε να τη χρησιμοποιήσετε» τονίζει η Δρ Σεβερίν Φερναντέζ, πρόεδρος της SYFAL, της γαλλικής ένωσης αλλεργιολόγων.

Αυτό το «στυλό επινεφρίνης» είναι ουσιαστικά σκεύασμα αυτοενιέμενης χορήγησης αδρεναλίνης και είναι εύκολο στη χρήση. Μπορεί να υπάρχει η αντίληψη πως η κορτιζόνη είναι το σημαντικότερο φάρμακο για ένα ασθενή με αλλεργικό σοκ, αλλά στην πραγματικότητα τα κορτικοστεροειδή, όπως και τα αντιισταμινικά, δρουν συμπληρωματικά στην αντιμετώπιση ενός επεισοδίου. Αντίθετα, είναι η επινεφρίνη (αδρεναλίνη) το φάρμακο που θα πρέπει οπωσδήποτε να έχει μαζί του κάθε ασθενής με αυξημένη πιθανότητα εκδήλωσης αλλεργικού σοκ.

Τα «στυλό» κυκλοφορούν σε δύο δοσολογίες, μία για παιδιά με βάρος μεταξύ 10 και 22 κιλών (150mg) και μία για ενήλικες (300mg). Κάθε ασθενής που έχει μαζί του αγωγή επεισοδίου αναφυλαξίας θα πρέπει να είναι εκπαιδευμένος στη σωστή χρήση της αυτοενιέμενης αδρεναλίνης, διαβάζουμε στον ιστότοπο allos-ergon.gr.

«Δεν χρειάζεται να φοβάστε την ένεση αδρεναλίνης. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος από τη χρήση αυτής της πένας. Η δόση κάθε ατόμου βασίζεται στο βάρος. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για την υγεία. Είναι μια απλή χειρονομία που μπορεί να σώσει μια ζωή. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν έχει πεθάνει ποτέ από ένεση αδρεναλίνης», τονίζει η Δρ Σεβερίν Φερναντέζ.

iefimerida

Η λιθίαση (πέτρες) του ουροποιητικού συστήματος εμφανίζεται σε άτομα κάθε ηλικίας και φύλου, σε κάθε φυλή και χώρα και είναι γνωστή από τους αρχαίους χρόνους.

Αποτελεί την τρίτη κατά σειρά συχνότητας ουρολογική πάθηση στον άνθρωπο, μετά τις ουρολοιμώξεις και τις παθήσεις του προστάτη και επηρεάζει περίπου το 13% του πληθυσμού. Πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι ο επιπολασμός της πάθησης αυξάνεται παγκοσμίως λόγω πολλών παραγόντων, συμπεριλαμβανομένων των αλλαγών στις κοινωνικές συνθήκες, τις διατροφικές συνήθειες και το κλίμα.

Τα τελευταία 7.000 χρόνια οι πολιτισμοί μας προσπαθούν να βρουν μια θεραπεία για τον πόνο που προκαλούν οι πέτρες στο ουροποιητικό σύστημα. Μέχρι πριν από 30-35 έτη η αντιμετώπιση της ουρολιθίασης παρέμενε δύσκολη, ιδιαίτερα τραυματική, επικίνδυνη και συχνά με σοβαρές επιπλοκές.

Θεραπευτικές επιλογές για την αντιμετώπιση της ουρολιθίασης
«Η αυξανόμενη συχνότητα εμφάνισης της ουρολιθίασης έχει οδηγήσει σε άνθηση των τεχνολογικών εξελίξεων στον τομέα της ενδοουρολογίας. Η υιοθέτηση των μικροσκοπικών, ψηφιακών και μιας χρήσης εύκαμπτων ενδοσκοπίων, οι υψηλής ισχύος και πιο αποδοτικές ίνες laser καθώς και οι συσκευές αναρρόφησης έχουν αλλάξει ριζικά το τοπίο στις ενδοουρολογικές επεμβάσεις», επισημαίνει ο κ. Ιωάννης Μπουζαλάς Ουρολόγος, Διευθυντής της ΣΤ’ Ουρολογικής Κλινικής-Κλινική Ενδοουρολογίας και Ελάχιστα Επεμβατικής Αντιμετώπισης της Ουρολιθίασης του Metropolitan General.

«Η ουρητηροσκόπηση και ο κατακερματισμός των λίθων με laser υψηλής ισχύος (εύκαμπτη laser νεφρολιθοτριψία, f-URS/RIRS) είναι μία από τις βασικές χειρουργικές προσεγγίσεις αντιμετώπισης των λίθων στη φαρέτρα των ουρολόγων. Οι κατευθυντήριες οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ουρολογικής Εταιρείας για την ουρολιθίαση προσδιορίζουν τη σωστή επιλογή διαχείρισης ανάλογα με το μέγεθος, τη σύσταση και τη θέση του λίθου. Η f-URS/RIRS αποτελεί τη μέθοδο εκλογής για λίθους ουρητήρα και νεφρού μεγέθους έως 2cm. Η εφαρμογή των νέων τεχνολογιών προσφέρει ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά επιτυχίας στην αντιμετώπιση ακόμη και μεγαλύτερων νεφρικών λίθων.

Η επίτευξη ενός υψηλού ποσοστού ελεύθερου λιθίασης (stone free rate, SFR) αποτελεί κρίσιμο σημείο στη θεραπεία της ουρολιθίασης.

Το ποσοστό ελεύθερου λίθου σχετίζεται με:

Τη χειρουργική εξειδίκευση
Την κατάλληλη επιλογή ασθενών
Τη χειρουργική τεχνική
Το διαθέσιμο χειρουργικό εξοπλισμό
Με την έλευση των lasers υψηλής ισχύος στην παλίνδρομη ενδονεφρική χειρουργική, η κονιορτοποίηση του λίθου ως μέθοδος είναι εξίσου αποτελεσματική με τον κατακερματισμό και μπορεί να γίνει η προτιμώμενη μέθοδος λιθοτριψίας», προσθέτει.

Tι συμβαίνει με τα υπολείμματα θραυσμάτων των λίθων
Παρά τις συνεχείς εξελίξεις στις χειρουργικές θεραπείες, οι ουρολόγοι και οι ασθενείς συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν υπολείμματα θραυσμάτων λίθων (residual stone fragments, RSF).

Η κλινική σημασία αυτών των υπολειμματικών θραυσμάτων παραμένει υπό συζήτηση και μπορεί να επηρεαστεί από πολλούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του μεγέθους του θραύσματος, της θέσης και ακόμη και της σύνθεσης.

Τα RSFs μπορούν να οδηγήσουν σε ανεπιθύμητα αποτελέσματα:

Εξέλιξη και υποτροπή της ουρολιθίασης
Λοίμωξη/απόφραξη
Ανάγκη για επανεπέμβαση
Εύκαμπτη νεφρολιθοτριψία με laser υψηλής ισχύος και χρήση ουρητηρικού θηκαριού με εύκαμπτο άκρο πλοήγησης και αναρρόφηση: μέθοδος εκλογής για την αντιμετώπιση των λίθων νεφρού και ουρητήρα με υψηλό ποσοστό ελεύθερο λιθίασης και διατήρηση ασφαλούς ενδονεφρικής πίεσης

Για την ταυτόχρονη βελτίωση της αναρρόφησης σκόνης και της απομάκρυνσης των θραυσμάτων, νέες τεχνικές με ουρητηρικά θηκάρια με εύκαμπτο άκρο πλοήγησης και αναρρόφηση χρησιμοποιούνται στην καθημερινή πρακτική για τη βελτίωση του ποσοστού ελεύθερου λιθίασης, την ελαχιστοποίηση των επιπλοκών και την αποφυγή της επανεπέμβασης.

Ο βασικός στόχος σε μία επέμβαση για την αντιμετώπιση της ουρολιθίασης είναι η μεγιστοποίηση του ποσοστού χωρίς λίθο, μέσω της πιο οικονομικά αποδοτικής προσέγγισης με τη λιγότερη δυνατή νοσηρότητα.

Τα πλεονεκτήματα της χρήσης συσκευής αναρρόφησης με εύκαμπτο άκρο πλοήγησης κατά τη διάρκεια μιας επέμβασης RIRS είναι:

Μείωση της θερμοκρασίας και της ενδονεφρικής πίεσης
Μείωση του κίνδυνου μ/χ λοίμωξης
Βελτίωση ποσοστού ελεύθερου λίθου
Βελτίωση χειρουργικού χρόνου
Συμπερασματικά
«Η αντιμετώπιση της λιθίασης του ουροποιητικού συστήματος αντιπροσωπεύει ένα ταχέως εξελισσόμενο πεδίο της ουρολογίας. Η εξατομικευμένη αντιμετώπιση του λιθιασικού ασθενή με προηγμένες ενδοουρολογικές τεχνικές αποτελεί το “κλειδί” της επιτυχίας», καταλήγει ο κ. Μπουζαλάς.

iefimerida