Φ.Ε.Ε.

Τι ακριβώς συστήνουν οι επιστήμονες όσον αφορά τη λήψη παρακεταμόλης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης; Διαβάστε το συμπέρασμα επισκόπησης 16 σχετικών μελετών σχετικά με τη χρήση του συγκεκριμένου σκευάσματος

Μια ομάδα 13 ερευνητών από τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Σκωτία, το Ισραήλ, την Ευρώπη, τον Καναδά, τη Βραζιλία και την Αυστραλία σύσσωμη συμφωνεί στη χρήση της παρακεταμόλης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μόνο όταν κρίνεται απαραίτητη.

Πιο συγκεκριμένα, η δήλωση συναίνεσης των ερευνητών δημοσιεύτηκε στο Nature Reviews Endocrinology και βασίστηκε σε μια επισκόπηση 29 ερευνών, με τις 26 από αυτές να υποδεικνύουν γενετικές ανωμαλίες μετά τη χρήση παρακεταμόλης.

Σε άρθρο του ίδιου τεύχους του Nature μάλιστα περιγράφεται η δήλωση συναίνεσης και επισημαίνεται ότι οι συντάκτες του δεν ζητούν την απαγόρευση της χρήσης της παρακεταμόλης αλλά περισσότερο κάνουν μια σύσταση σχετικά με τη χρήση της και τις επιπλοκές που μπορεί να προκαλέσει στις εγκυμονούσες.

Όσον αφορά τη συγκεκριμένη δημοσίευση, οι συγγραφείς σημειώνουν ότι το ερευνητικό υλικό που είναι μέχρι στιγμής διαθέσιμο αποδεικνύει ότι υπάρχουν πιθανότητες, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, η παρακεταμόλη να προκαλέσει αλλαγές στην εμβρυική ανάπτυξη γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε νευρολογικές, ουρολογικές και αναπαραγωγικές διαταραχές στο νεογνό.

Επισημαίνουν ακόμα, όπως και αρκετοί εμπειρογνώμονες σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Science Media Center, ότι η παρακεταμόλη είναι πλέον το μοναδικό διαθέσιμο  αναλγητικό σκεύασμα για τις εγκυμονούσες.

Ας σημειωθεί ότι η σύσταση αυτή δε διαφέρει από τις κατευθυντήριες οδηγίες μαιευτήρων και γυναικολόγων, όπως και από αντίστοιχες προειδοποιήσεις στις οδηγίες προϊόντων με βάση την παρακεταμόλη.

Ο λόγος που αποφάσισε να προχωρήσει αυτή η ομάδα επιστημόνων σε αυτή τη δημοσίευση ήταν κυρίως για να δοθούν ενημερωμένες πληροφορίες σχετικά με χρήση της παρακεταμόλης και τους κινδύνους που μπορεί να ενέχει.

Εν κατακλείδι, συστήνεται η βραχυπρόθεσμη χρήση της για την ανακούφιση του πόνου.

ygeiamou

Τα πικρά φαγητά δεν είναι συνήθως ευχάριστα στη γεύση και συχνά ο κόσμος τα αποφεύγει. Κάποια από αυτά έχουν πιο ήπια γεύση, ενώ άλλα πιο έντονη. Ωστόσο, το κοινό σε όλα τα πικρά φαγητά είναι ότι προστατεύουν τη λειτουργία του εντέρου. Πιο συγκεκριμένα, βελτιώνουν την πέψη, ενώ διεγείρουν την έκκριση των πεπτικών υγρών στο πάγκρεας. Γι’ αυτό είναι καλό να καταναλώνουμε ένα πικρό ρόφημα πριν από το φαγητό ή να εντάξουμε πικρές τροφές στο κυρίως γεύμα ή το ορεκτικό μας.

Αυτά είναι τα πικρά τρόφιμα και ροφήματα με τις ευεργετικές ιδιότητες στην υγεία σας.

Κακάο
Το κακάο έχει πικρή γεύση και εκτός του ότι κάνει πολύ καλό στο έντερο, είναι πηγή θρεπτικών συστατικών, όπως μαγνησίου, ασβέστιου, ψευδάργυρου και σιδήρου. Επίσης είναι πλούσιο σε φλαβονοειδή, έναν τύπο πολυφαινόλης που συμβάλει στη σωστή λειτουργία του εγκεφάλου. Σημειωτέον ότι το κακάο δεν περιέχει καθόλου ζάχαρη! Παράλληλα, η κατανάλωσή του συνδέεται, σύμφωνα με πολλές μελέτες, με τη βελτίωση της διάθεσής μας.

Χαμομήλι
Αν θέλετε ένα πικρό ρόφημα που κάνει καλό στο στομάχι αλλά δεν επιθυμείτε να καταναλώσετε καφείνη, τότε μπορείτε να επιλέξετε χαμομήλι. Αντί να σας δίνει ενέργεια, όπως τα καφεινούχα ροφήματα, σας χαλαρώνει.

Καφές
Καλά τα νέα για τους λάτρεις του καφέ, αφού καταναλώνουν κάτι πικρό καθημερινώς. Πέρα από την ευεργετική του δράση στο έντερο, ο καφές δίνει ενέργεια, ενώ διεγείρει τον εγκέφαλο και βελτιώνει την καρδιακή λειτουργία.

Μηλόξιδο
Το μηλόξιδο δεν λείπει από το σπίτι όλων εκείνων που έχουν υιοθετήσει έναν υγιεινό τρόπο ζωής και διατροφής. Το μηλόξιδο ταιριάζει υπέροχα με όλες τις σαλάτες και βοηθά στη διαδικασία της πέψης. Βέβαια, αν δεν είστε πολύ λάτρεις του ξιδιού, μπορείτε άνετα να το αντικαταστήσετε με χυμό λεμονιού ή λάιμ.

Ρόκα
Η ρόκα είναι ένα λαχανικό με μια ιδιαίτερη γεύση, που μπορεί εύκολα όμως να δώσει μια ενδιαφέρουσα πινελιά στις σαλάτες σας. Είναι πολύ θρεπτική ενώ πέρα του ότι κάνει καλό στο έντερό σας, συντελεί και στην καλή υγεία των οστών, καθώς περιέχει βιταμίνες Α, Κ και C.

Εσπεριδοειδή
Τα πορτοκάλια, τα λεμόνια και τα λάιμ κάνουν καλό στο έντερο και στο πεπτικό μας σύστημα. Αν προσθέσουμε λεμόνι στο νερό μας, φτιάχνουμε ένα πολύ αποτοξινωτικό ρόφημα που κάνει καλό στην υγεία μας και καταπολεμά το φούσκωμα. Παράλληλα, οι φλούδες του κίτρου -που γίνονται ωραίο, υγιεινό και εύκολο σνακ- βοηθούν στη λειτουργία του εντέρου.

Πράσινο τσάι
Δεν έχει τόσο πικρή γεύση όσο τα προηγούμενα τρόφιμα, αλλά συγκαταλέγεται στην κατηγορία των πικρών τροφών και ποτών. Θεωρείται από πολλούς από τα πιο υγιεινά ροφήματα, ενώ συνδέεται με τη βελτίωση της καρδιαγγειακής και της εγκεφαλικής λειτουργίας. Παράλληλα, σύμφωνα με πολλές έρευνες, βελτιώνει και τη διάθεση.

Κράνμπερι
Είναι ένα από τα πιο πικρά φρούτα που ταιριάζει τόσο σε σαλάτες όσο και σε μαρινάδες σε κρεατικά. Παράλληλα, είναι ιδανικό για υγιεινά και δυναμωτικά smoothie, ενώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως συστατικό σε μους, τάρτες και άλλα γλυκά. Προσοχή: να επιλέξετε το σκέτο κράνμπερι και όχι τον χυμό, που έχει πολλή ζάχαρη αλλά ούτε και τα αποξηραμένα φρούτα που είναι πλούσια σε σάκχαρα (εκτός και αν είναι χωρίς ζάχαρη).

Στην πόλη Wuhan, επαρχία Hubei, στην Κίνα, εμφανίστηκε συρροή κρουσμάτων πνευμονίας. Στις 9 Ιανουαρίου του 2020 οι υγειονομικές αρχές της Κίνας ανακοίνωσαν ότι πρόκειται για ένα νέο στέλεχος κορωνοϊού. Η Πανδημία COVID-19 προκλήθηκε από τον κορωνοϊο SARS-CoV-2, ο οποίος εξαπλώθηκε στην Ελλάδα από τις 26 Φεβρουαρίου του 2020 και έπειτα, επηρεάζοντας την καθημερινότητα μας σε κοινωνικό-οικονομικό και υγειονομικό επίπεδο. Προσβολή από τον ιό COVID-19 έχει διάφορες κλινικές εκφάνσεις από ασυμπτωματική μέχρι καταστροφική αναπνευστική και καρδιακή ανεπάρκεια. Στην καρδιά ο COVID-19 μπορεί να προκαλέσει: φλεγμονή (μυοκαρδίτιδα ή/και μυοπερικαρδίτιδα), αρρυθμίες, θρομβοεμβολικά και ισχαιμικά επεισόδια, καρδιακή ανεπάρκεια, καρδιογενές σοκ και αιφνίδιο θάνατο. Πρέπει να τονίσουμε ότι κίνδυνος των παραπάνω καρδιακών επιπλοκών είναι πολύ μεγαλύτερος στους ασθενείς με προ-υπάρχουσα καρδιαγγειακή νόσο, όπως αρτηριακή υπέρταση, στεφανιαία νόσο, βαλβιδοπάθειες με ή χωρίς προσθετικές βαλβίδες, αρρυθμίες όπως είναι η κολπική μαρμαρυγή και καρδιακή ανεπάρκεια. Συνεπώς, η πρόληψη συνιστά το κλειδί στην αντιμετώπιση της πανδημίας λόγω COVID-19.

Τι είναι τα mRNA εμβόλια και πως λειτουργούν;

Στις μέρες μας τα mRNA εμβόλια (στο σύνολο τους) αποτελούν τον πιο σύγχρονο, γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο εμβολιασμού, ιδιαίτερα σε περιόδους μεγάλης ανάγκης όπως είναι η πανδημία. Δεδομένα 10-ετών πειραματικών και κλινικών μελετών δείχνουν ότι τα συγκεκριμένα εμβόλια είναι ασφαλή. Συγκεκριμένα, τα mRNA εμβόλια είναι: μη λοιμογόνα, δεν αλληλοεπιδρούν με τα κύτταρα του οργανισμού και δεν προκαλούν μεταλλάξεις. Μετά την παραγωγή της άμυνας καταστρέφονται και αποβάλλονται άμεσα μέσω φυσιολογικών διαδικασιών, χωρίς να εισβάλλουν στο εσωτερικό (πυρήνας) των κυττάρων και χωρίς να αλληλοεπιδρούν με το γενετικό μας υλικό (DNA). Αντίθετα σύμφωνα με πρόσφατα δεδομένα ο ιός COVID-19 αλληλεπιδρά με το DNA μας σε ποσοστό 10-20%. 

Περιστατικά φλεγμονώδους αντίδρασης της καρδιάς με τη μορφή μυοκαρδίτιδας ή/και μυο-περικαρδίτιδας έχουν περιγράφει τις πρώτες ημέρες μετά τη 2η δόση του mRNA COVID-19 εμβολίου, κύρια σε έφηβους και νέους ενήλικες. Οι τελευταίες επιπλοκές συνήθως εκδηλώνονται ασυμπτωματικά ή με ήπια συμπτωματολογία, όπως είναι αίσθημα παλμού, δύσπνοια ή δυσφορία και αντιμετωπίζονται συμπτωματικά (αντιπυρετικά – αντιφλεγμονώδη) και με ξεκούραση. Συνήθως οι ασθενείς επιστρέφουν στην καθημερινότητά τους μετά την πλήρη υποχώρηση των συμπτωμάτων. Ωστόσο, θέλει ιδιαίτερη προσοχή η επιστροφή στην άσκηση και τις αθλητικές δραστηριότητες. Τονίζουμε ότι οι ασθενείς με προσθετικές βαλβίδες συνιστούν μια ιδιαίτερη πληθυσμιακή ομάδα που έχουν μεγαλύτερο θρομβοεμβολικό κίνδυνο. Συνεπώς, στους ασθενείς με προσθετικές βαλβίδες απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή και πιθανά να χρήζουν ανάγκης αυστηρότερης παρακολούθησης ή/και νοσηλείας με εξατομίκευση της αντιπηκτικής τους αγωγής.

Πρέπει να εμβολιαστούμε;

Μελέτες δείχνουν ότι ο κίνδυνος εμφάνισης των παραπάνω καρδιακών επιπλοκών λόγω του COVID-19 είναι πολύ υψηλότερος έως και πολλαπλάσιος συγκριτικά με αυτόν του mRNA εμβολίου και άρα η πιθανότητα εμφάνισής τους είναι πολύ μεγαλύτερη αν τελικά δεν είμαστε εμβολιασμένοι. Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι ανά εκατομμύριο πληθυσμού πλήρως (και με τη 2η δόση) εμβολιασμένου θα μπορούσαν να αποφευχθούν: 11.000 νέα κρούσματα, 560 νοσηλείες, 138 εισαγωγές σε μονάδες εντατικής θεραπείας και 6 θάνατοι λόγω ίωσης από COVID-19, σε αντίθεση με τα περίπου 40-45 περιστατικά μυο/περικαρδίτιδας λόγω του mRNA εμβολιασμού. Επομένως, σε κάθε περίπτωση ο κίνδυνος καρδιακής προσβολής από τα mRNA εμβόλια, είναι πολύ μικρότερος συγκριτικά με τον κίνδυνο που προκαλεί η ίδια η νόσος. 

Δυστυχώς τα μέχρι σήμερα (09/21) επίσημα στατιστικά δεδομένα (CoVid19.gov.gr) δείχνουν ότι ως χώρα βρισκόμαστε χαμηλά ως προς το ποσοστό του ανά δήμου πληθυσμού που είναι εμβολιασμένοι. Στην εικόνα φαίνονται τα ποσοστά εμβολιασμού έναντι COVID-19 στην χώρα μας μέχρι τις 4 Αυγούστου 2021 ανά Δήμο.

Καταλήγοντας, τονίζουμε ότι η παρουσία καρδιαγγειακών επιπλοκών λόγω COVID-19 αποτελούν ένα κακό προγνωστικό παράγοντα και ως εκ τούτου η γρήγορη και σωστή αντιμετώπιση περιορίζει τον κίνδυνο. Η διατήρηση των γενικών μέτρων πρόληψης και ο εμβολιασμός συνιστούν προς το παρόν το ΜΟΝΟ τρόπο πρόληψης. Τέλος, σε εξέλιξη είναι κλινικές μελέτες με φάρμακα κατά του COVID-19 με ελπιδοφόρα αρχικά αποτελέσματα.

*Ο κ. Αντώνιος Γ. Χαλαπάς είναι επεμβατικός καρδιολόγος, MD, FESC, διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Αθηνών, PHD, διευθυντής στο Τμήμα Επεμβατικής καρδιολογίας και Βαλβιδοπαθειών – Ιατρικό Κέντρο Αθηνών.

kathimerini

Το κάψιμο στο στομάχι και η παλινδρόμηση του περιεχομένου του στον οισοφάγο είναι μερικά μόνο από τα συμπτώματα της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης, μιας κατάστασης που ταλαιπωρεί πολλούς ανθρώ πους και σχετίζεται ε το σύγχρονο τρόπο ζωής. Ο κύριος Απόστολος Νταϊλιάνας, Γαστρεντερολόγος, Διευθυντής της Α΄ Γαστρεντερολογικής Κλινικής του ΥΓΕΙΑ μας εξηγεί τους τρόπους αντιμετώπισής της

Η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση είναι ένα συχνό πρόβλημα που σχετίζεται με το σύγχρονο τρόπο ζωής και τις διαιτητικές συνήθειες. Το κάψιμο στο στομάχι ή πιο ψηλά στο θώρακα και το δυσάρεστο αίσθημα της αναγωγής όξινου περιεχομένου στον οισοφάγο είναι οι πιο τυπικές, αλλά όχι οι μόνες ενοχλήσεις των ανθρώπων με γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση. Η γαστροσκόπηση είναι μία χρήσιμη εξέταση για την εκτίμηση του προβλήματος, όμως μόνο στις μισές περιπτώσεις διαπιστώνεται φλεγμονή του οισοφάγου (οισοφαγίτιδα).

Για την αποφυγή των ενοχλημάτων απαιτούνται κάποιες διαιτητικές προσαρμογές και αλλαγές στον τρόπο ζωής. Οι κυριότερες είναι η αποφυγή των λιπαρών και όξινων τροφών, του καφέ, του αλκοόλ και της σοκολάτας. Σκόπιμη είναι η διακοπή του καπνίσματος, ενώ είναι αποδεδειγμένο πως τα συμπτώματα βελτιώνονται με την απώλεια βάρους και την ανύψωση της κεφαλής του κρεβατιού. Χρήσιμες όμως είναι και η αποφυγή κατάκλισης μετά τα γεύματα όπως και συχνά η κατάκλιση στην αριστερή πλάγια θέση.

Πότε χρειάζονται φάρμακα;

Για την αντιμετώπιση των πιο σοβαρών ενοχλημάτων απαιτούνται φάρμακα που μειώνουν την έκκριση των οξέων τα οποία παράγονται στο στομάχι. Άλλα φάρμακα, όπως αυτά που βελτιώνουν την κινητικότητα του στομάχου, δεν χρησιμοποιούνται συχνά καθώς φαίνεται πως δεν είναι το ίδιο αποτελεσματικά.
Από τα φάρμακα που μειώνουν τα γαστρικά οξέα τα πιο αποτελεσματικά για την εξάλειψη των συμπτωμάτων και την επούλωση της οισοφαγίτιδας είναι οι αναστολείς αντλίας πρωτονίων (PPIs), με κύριο εκπρόσωπο την ομεπραζόλη. Ύστερα από 30 χρόνια ευρείας κυκλοφορίας υπάρχουν κάποιες αναφορές για σχετικά σπάνιες και ήπιες παρενέργειες, αλλά συνολικά η μακροχρόνια ασφάλεια αυτών των σκευασμάτων είναι εντυπωσιακή. Οι αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα δε φαίνεται πως είναι κλινικά σημαντικές, ενώ και η χρήση τους στην κύηση δεν αυξάνει τους κινδύνους για το έμβρυο. Σε κάθε περίπτωση όμως τα φάρμακα αυτά πρέπει να χορηγούνται μόνο όταν υπάρχει η κατάλληλη ένδειξη.

Η χειρουργική αντιμετώπιση

Η ανάγκη για μακροχρόνια θεραπεία οδηγεί κάποιους ασθενείς στην αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων, όπως η χειρουργική αντιμετώπιση για αποκατάσταση της ανεπαρκούς γαστροοισοφαγικής βαλβίδας (θολοπλαστική), που παλαιότερα γινόταν με ανοιχτή μέθοδο, και τα τελευταία χρόνια με τη λαπαροσκοπική. Όμως, ενώ η εγχείρηση είναι εξίσου αποτελεσματική με τη φαρμακευτική θεραπεία, υπάρχει πάντοτε ένα μικρό ποσοστό περιεγχειρητικής θνητότητας. Επιπλέον, κάποιοι από τους ασθενείς που υποβάλλονται σε θολοπλαστική μπορεί στη συνέχεια να δυσκολεύονται στην κατάποση, στις ερυγές και στον έμετο και να νιώθουν μετεωρισμό. Επίσης, είναι τεκμηριωμένο πως οι μισοί από αυτούς τελικά μετά την πενταετία αναγκάζονται να ξαναχρησιμοποιήσουν φάρμακα.

Η ενδεδειγμένη επιλογή

Συμπερασματικά, λοιπόν, η φαρμακευτική θεραπεία, σε συνδυασμό με διαιτητικές προσαρμογές, είναι η ενδεδειγμένη στη συντριπτική πλειονότητα των ασθενών. Σε ειδικές περιπτώσεις, όπως σε άτομα μικρής ηλικίας, που απαιτούν υψηλές δόσεις για τον έλεγχο των συμπτωμάτων και δεν επιθυμούν ή δεν ανέχονται τη συνεχή λήψη φαρμάκων, υπάρχει ως εναλλακτική θεραπεία η λαπαροσκοπική θολοπλαστική. Αντίθετα, για τους ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται στη φαρμακευτική θεραπεία, απαιτείται μελέτη με 24ωρη pHμετρία, αντιστασιομετρία (εμπέδηση) και μανομετρία. Τα φάρμακα είναι τόσο αποτελεσματικά που η «ανθεκτική» στη φαρμακευτική θεραπεία γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, η οποία είναι και η συχνότερη αιτία για εγχείρηση (σε ποσοστό 88%), μπορεί τελικά να έχει άλλα αίτια και να μην αντιμετωπιστεί με τη θολοπλαστική.

Στο μέλλον, ο ασθενής θα έχει τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα σε φαρμακευτική, χειρουργική και ενδοσκοπική θεραπεία. Η τελευταία προσφέρει τη δυνατότητα ανακατασκευής της γαστροοισοφαγικής βαλβίδας, με τη βοήθεια του γαστροσκοπίου, χωρίς εγχείρηση. Ήδη είναι σε εξέλιξη μελέτες που εξετάζουν την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα τέτοιων ενδοσκοπικών μεθόδων. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο ασθενής θα πρέπει να είναι καλά ενημερωμένος από τον ιατρό του για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της κάθε θεραπευτικής επιλογής.

ygeiamou

Μια νόσος που την ακολουθούν πολλές απορίες και κίνδυνοι, αλλά και η ελπίδα που φέρνουν τα νέα φάρμακα για την αντιμετώπισή της.

Το 1964, η ψωριασική αρθρίτιδα αναγνωρίστηκε ως διακριτό νόσημα από την Αμερικανική Εταιρεία Ρευματισμών (νυν Αμερικανικό Κολέγιο Ρευματολογίας) και τώρα συμπεριλαμβάνεται ως μέλος του φάσματος των σπονδυλοαρθροπαθειών. Αρχικά ορίσθηκε ως «φλεγμονώδης αρθρίτιδα παρουσία ψωρίασης και απουσία ρευματοειδούς παράγοντα». Έκτοτε, έγινε αντιληπτή η πολυπρόσωπη και ετερογενής της φύση και έτσι σήμερα η κλινική οντότητα της ψωριασικής αρθρίτιδας περιλαμβάνει επιπλέον εκδηλώσεις όπως η ενθεσίτιδα (φλεγμονή στα σημεία όπου οι τένοντες και οι σύνδεσμοι προσφύονται στα οστά), η δακτυλίτιδα (πόνος, ερυθρότητα και οίδημα ενός δακτύλου των χεριών ή των ποδιών), η προσβολή του αξονικού σκελετού (χαμηλή οσφυαλγία ως αποτέλεσμα προσβολής των ιερολαγονίων αρθρώσεων) και των νυχιών (ψωριασική ονυχία). Οι αρθρώσεις που φλεγμαίνουν είναι επώδυνες, διογκωμένες, θερμές, με τυπική πρωινή δυσκαμψία. Η ψωριασική αρθρίτιδα μπορεί να προσβάλει ασύμμετρα μεγάλες αρθρώσεις ή συμμετρικά μικρές αρθρώσεις των χεριών ή των ποδιών. Σε μικρότερο ποσοστό άλλα όργανα, όπως το έντερο και ο οφθαλμός, μπορούν επίσης να παρουσιάσουν φλεγμονή (εξωαρθρικές εκδηλώσεις).   
H αιτιολογία της νόσου δεν έχει πλήρως διασαφηνισθεί. Φαίνεται ότι ο συνδυασμός γενετικής προδιάθεσης και έκθεσης σε περιβαλλοντικούς παράγοντες (π.χ. ιούς, στρες) συμβάλλει στην εκδήλωσή της. Kατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων, η καλύτερη κατανόηση της παθοφυσιολογίας της νόσου οδήγησε σε ανάπτυξη στοχευμένων θεραπειών κατά διαφόρων μορίων που εμπλέκονται στη γένεση της φλεγμονής, όπως ο παράγοντας νέκρωσης των όγκων, οι ιντερλευκίνες 17, 12, 23, η φωσφοδιεστεράση 4 και οι JAK κινάσες.

Παρόλο που η ψωριασική αρθρίτιδα θεωρήθηκε αρχικά ως σχετικά καλοήθης διαταραχή, ένας αυξανόμενος όγκος δεδομένων έχει αναδείξει την καταστροφική και προοδευτική φύση της νόσου με αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής και τη λειτουργική ικανότητα, σε βαθμό ανάλογο της ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Στις μακροπρόθεσμες επιπλοκές της ψωριασικής αρθρίτιδας συμπεριλαμβάνεται η καρδιαγγειακή συννοσηρότητα, η οποία συνδέεται με αυξημένη θνητότητα. Παρ’ όλα αυτά, η ανίχνευση και η θεραπεία των ασθενών αυτών εξακολουθούν να μην είναι βέλτιστες, με σημαντικές καθυστερήσεις στη διάγνωση, οι οποίες συσχετίζονται μακροπρόθεσμα με μόνιμες βλάβες στις αρθρώσεις και λειτουργική αναπηρία.  

Με την εισαγωγή των νέων φαρμάκων στη θεραπευτική μας φαρέτρα είναι δυνατή η βελτίωση πολλαπλών εκφάνσεων της νόσου και η αναστολή της εξέλιξής της. Με τα δεδομένα αυτά, η έγκαιρη διάγνωση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα τόσο για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής όσο και τη μακροπρόθεσμη πρόγνωση των ασθενών αυτών.

Kλειώ Π. Μαυραγάνη, Ρευματολόγος
Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ.

Με ανάρτησή του ο καθηγητής Πολιτικής της Υγείας στο LSE Ηλίας Μόσιαλος συνοψίζει τα ευρήματα της νέας βρετανικής έρευνας για την μετάλλαξη Δέλτα και την «ανθεκτικότητα» των εμβολίων έναντι αυτής.

Με ανάρτησή του ο καθηγητής Πολιτικής της Υγείας στο LSE Ηλίας Μόσιαλος συνοψίζει τα ευρήματα της νέας βρετανικής έρευνας για την μετάλλαξη Δέλτα και την «ανθεκτικότητα» των εμβολίων έναντι αυτής.

Ο κ. Μόσιαλος αναφέρει: 

«Μιλώντας για τα εμβόλια, αναφέρομαι συχνά στον βασικό ρόλο των εμβολίων, που είναι η αποτροπή της σοβαρής ασθένειας και των νοσηλειών. Γνωρίζουμε ότι η Δέλτα άλλαξε τα δεδομένα τόσο στη μετάδοση όσο και στην προστασία των εμβολιασμένων. Ενώ η αποτροπή σοβαρής νόσου ήταν σχεδόν 100% όσο αντιμετωπίζαμε την παραλλαγή Άλφα, γνωρίζουμε πως αυτά τα ποσοστά έπεσαν έναντι στην παραλλαγή Δέλτα.  

Επίσης, εδώ και αρκετές εβδομάδες γνωρίζουμε ότι τα εμβόλια είναι λιγότερο αποτελεσματικά όσον αφορά στην αποτροπή της ήπιας λοίμωξης παρά τους εμβολιασμούς, και υπάρχει ένα ποσοστό που μπορεί να κολλήσει τον ιό (οι γνωστές και ως breakthrough λοιμώξεις).  

kathimerini

Κλινικές δοκιμές που θα πραγματοποιηθούν σε 52 χώρες, θα μελετήσουν τρία αντιφλεγμονώδη φάρμακα ως πιθανές θεραπείες για ασθενείς με COVID-19, ανακοίνωσε σήμερα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Πρόκειται για τις φαρμακευτικές ουσίες Αrtesunate, Ιmatinib και Ιnfliximab, οι οποίες επιλέχθηκαν από ανεξάρτητη ομάδα εμπειρογνωμόνων βάσει της δυνατότητάς τους να μειώσουν τον κίνδυνο θανάτου σε νοσηλευόμενους ασθενείς με COVID -19, υπογραμμίζει ο ΠΟΥ.

Το Artesunate χρησιμοποιείται ήδη για την αντιμετώπιση της ελονοσίας, το Imatinib για ορισμένες μορφές καρκίνου και το Infliximab για ασθένειες του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως η νόσος του Crohn και η ρευματοειδής αρθρίτιδα.

Πηγή: Reuters

Ο Nipah, , εντοπίστηκε για πρώτη φορά από επιστήμονες στη Μαλαισία στα τέλη της δεκαετίας του 1990 σε μια φάρμα χοίρων. Στην Ινδία υπήρξαν επεισόδια Nipah στη Δυτική Βεγγάλη, το 2001 και το 2007, και πιο πρόσφατα, στην Κεράλα, το 2018 και το 2019. Μια διασταύρωση των δύο πιο διάσημων ινδικών ινστιτούτων, του Ινδικού Συμβουλίου Ιατρικής Έρευνας και του Εθνικού Το Ινστιτούτο Ιολογίας έχει εντοπίσει τον ιό σε δείγματα σάλιου από νυχτερίδες.

Ο Nipah είναι ένας από τους 10 «ειδικούς ιούς που παρακολουθεί τελευταία ο ΠΟΥ, και τις ασθένειες αυτών…..

*μια άλλη ανησυχία για το μέλλον

Βλασσόπουλος Νικόλαος

Τις πιθανές ενδοκρινικές επιπλοκές που μπορεί να εμφανίσουν άτομα κατά τη διάρκεια και μετά από λοίμωξη COVID-19 παρουσιάζουν σε άρθρο, που πρόσφατα έγινε δεκτό προς δημοσίευση στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό Endocrine Connections, οι γιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής ΕΚΠΑ και του Ενδοκρινολογικού Τμήματος του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα, Παρασκευή Καζάκου, Σταυρούλα Πάσχου, Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, Μαρία Γαβριατοπούλου, Ελένη Κορομπόκη, Κατερίνα Στεφανάκη, Φωτεινή Κανούτα, Γεωργία Κάσση, Ασημίνα Μητράκου και Θάνος Δημόπουλος (Πρύτανης ΕΚΠΑ).

Yποδοχείς για τον ιό SARS-CoV-2 ανευρίσκονται και σε ιστούς πέραν του αναπνευστικού συστήματος, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε ποικίλες επιπτώσεις, άμεσα ή μακροπρόθεσμα. Και πολλοί ενδοκρινείς αδένες, δηλαδή όργανα του σώματος που παράγουν ορμόνες, όπως το ενδοκρινές πάγκρεας, ο υποθάλαμος και η υπόφυση, ο θυρεοειδής, τα επινεφρίδια, οι όρχεις στους άνδρες και οι ωοθήκες στις γυναίκες, έχει βρεθεί ότι εκφράζουν τέτοιους υποδοχείς.

Διαβάστε επίσης⇒ Κορωνοϊός: Τα παιδιά, υπερμεταδότες της «Δέλτα»

Η πλειονότητα των διαθέσιμων δεδομένων σχετικά με ενδοκρινικές επιπλοκές μετά από COVID-19 αφορά στην απορρύθμιση του μεταβολισμού της γλυκόζης, με πιθανή και την εμφάνιση νέων περιπτώσεων σακχαρώδους διαβήτη. Από την άλλη, η υπεργλυκαιμία έχει αρνητικές επιδράσεις στην έκβαση της νόσου. Υπάρχουν αρκετά στοιχεία, επίσης, για δυσλειτουργία του θυρεοειδούς αδένα με αλλαγές στα επίπεδα των ορμονών (χαμηλά επίπεδα Τ3 ή TSH) ή παρουσία υποξείας θυρεοειδίτιδας. Κατά τη διάρκεια της λοίμωξης μπορεί, ακόμη, να παρατηρηθεί διαταραχή της σπερματογένεσης σε προσβεβλημένους άνδρες. Η COVID-19 έχει συσχετιστεί και με ανεπάρκεια βιταμίνης D, που με τη σειρά της μπορεί να επηρεάσει το ανοσοποιητικό σύστημα. Επιπλοκές από άλλους ενδοκρινείς αδένες, όπως τα επινεφρίδια και την υπόφυση, πιθανολογούνται αλλά δεν είναι ακόμη αρκετά σαφείς.

Λαμβάνοντας υπόψη τη σχετικά πρόσφατη εμφάνιση της λοίμωξης από τον ιό SARS-CoV-2, τα διαθέσιμα δεδομένα παρακολούθησης είναι περιορισμένα χρονικά και ως εκ τούτου απαιτούνται μακροχρόνιες μελέτες για την αξιολόγηση και πιο μακροπρόθεσμων επιπτώσεων στους ενδοκρινείς αδένες, αναφέρουν οι επιστήμονες. Προσθέτουν ότι σε κάθε περίπτωση, οι ιατροί θα πρέπει να είναι ευαισθητοποιημένοι για το θέμα και να λαμβάνουν υπόψη τους την περίπτωση εμφάνισης ενδοκρινοπαθειών στους ασθενείς αυτούς. Το κοινωνικό σύνολο από τη μεριά του, υπογραμμίζουν οι επιστήμονες, θα πρέπει να κατανοήσει τη σοβαρότητα της νόσου COVID-19 σε πολλαπλά επίπεδα, άμεσα και έμμεσα, και να συνδράμει στην πρόληψή της με μαζική προσέλευση στην εμβολιαστική διαδικασία.

kathimerini.gr