Μήνας: Οκτώβριος 2024

Μελέτη για την υγεία του εγκεφάλου δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό τεύχος του ιατρικού περιοδικού της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας «Neurology».

Η αρτηριακή πίεση, το σάκχαρο και η χοληστερόλη που δεν ελέγχονται καλά στα άτομα μέσης ηλικίας σε συνδυασμό με την μη τήρηση ορισμένων υγιεινών συνηθειών, όπως η άσκηση, η διατροφή και ο ύπνος, συνδέονται με υψηλότερο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου, άνοιας ή κατάθλιψης αργότερα στη ζωή, σύμφωνα με τη μελέτη.

Τι αναφέρει η μελέτη για τον εγκέφαλο
Σύμφωνα με άλλη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο ίδιο τεύχος, τα άτομα που βρίσκονται στην αρχή της μέσης ηλικίας και έχουν κακή ποιότητα ύπνου, εμφανίζουν περισσότερα σημάδια κακής υγείας του εγκεφάλου αργότερα.

Οι οκτώ συμπεριφορές τρόπου ζωής που συμβάλλουν στη μείωση του κινδύνου εγκεφαλικού επεισοδίου είναι η υγιεινή διατροφή, με τα μεσογειακά διατροφικά προγράμματα να έχουν κυρίαρχη θέση- ειδικά όταν συμπληρώνονται με ξηρούς καρπούς και ελαιόλαδο, η τακτική σωματική δραστηριότητα, η αποφυγή του καπνίσματος, ο καλός ύπνος, ο έλεγχος του σωματικού βάρους, ο έλεγχος της χοληστερόλης και η διαχείριση της αρτηριακής πίεσης και του σακχάρου στο αίμα.

Στην πρώτη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο «Neurology», οι ερευνητές αξιολόγησαν δεδομένα από 316.127 άτομα με μέση ηλικία 56 ετών. Οι ερευνητές εξέτασαν τις βαθμολογίες των συμμετεχόντων στους οκτώ παράγοντες υγιεινού τρόπου ζωής και τις ταξινόμησαν σε τρεις κατηγορίες: βελτιστη, ενδιάμεση και φτωχή. Στη συνέχεια, αξιολόγησαν τα αρχεία υγείας για να εντοπίσουν ποιοι εμφάνισαν κάποια από τις ακόλουθες νευρολογικές παθήσεις στα τέλη της ζωής τους: εγκεφαλικό, άνοια ή κατάθλιψη. Ως κακή υγεία του εγκεφάλου ορίστηκε η ανάπτυξη οποιασδήποτε από τις παραπάνω παθήσεις κατά τη διάρκεια των ετών παρακολούθησης.

Μετά την προσαρμογή για παράγοντες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τον κίνδυνο εμφάνισης αυτών των τριών νευρολογικών παθήσεων, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα άτομα με χαμηλή βαθμολογία στους παράγοντες υγιεινού τρόπου ζωής είχαν υπερδιπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν οποιαδήποτε από τις τρεις νευρολογικές παθήσεις σε σύγκριση με τα άτομα με βέλτιστη βαθμολογία. Επίσης, τα άτομα που είχαν ενδιάμεση βαθμολογία είχαν 37% υψηλότερο κίνδυνο να εμφανίσουν μία από τις τρεις νευρολογικές παθήσεις σε σχέση με τα άτομα που είχαν υψηλή βαθμολογία.

Για να επιβεβαιώσουν τα ευρήματά τους, οι ερευνητές επανέλαβαν τη μελέτη σε μια ομάδα 68.407 ανθρώπων που παρακολουθήθηκαν συνολικά για πέντε χρόνια και διαπίστωσαν παρόμοια αποτελέσματα.

Ωστόσο, οι ερευνητές διευκρινίζουν ότι τα αποτελέσματα αυτά δεν αποδεικνύουν ότι η έλλειψη υγιεινών συνηθειών αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης αυτών των παθήσεων, δείχνουν μόνο μια συσχέτιση. Επίσης, σημειώνουν ότι ένας περιορισμός της μελέτης είναι ότι οι βαθμολογίες των συμμετεχόντων μετρήθηκαν μόνο μία φορά στην αρχή της μελέτης, οπότε δεν λαμβάνονται υπόψη πιθανές αλλαγές στον τρόπο ζωής τους.

Σε δεύτερη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο ίδιο περιοδικό εντοπίστηκε ότι οι άνθρωποι που στις αρχές της μέσης ηλικίας έχουν κακή ποιότητα ύπνου, έχουν περισσότερα σημάδια κακής υγείας του εγκεφάλου αργότερα στη μέση ηλικία.

Στη μελέτη συμμετείχαν 589 άτομα με μέση ηλικία 40 ετών κατά την έναρξη της μελέτης. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια για τον ύπνο τόσο στην αρχή της μελέτης όσο και πέντε χρόνια αργότερα. Επίσης, υποβλήθηκαν σε εγκεφαλικές σαρώσεις 15 χρόνια μετά την έναρξη της μελέτης για τον προσδιορισμό της ηλικίας του εγκεφάλου τους. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ο κακός ύπνος συνδέεται με σχεδόν τρία χρόνια πρόσθετης γήρανσης του εγκεφάλου ήδη από τη μέση ηλικία. Η κακή ποιότητα ύπνου, η δυσκολία των συμμετεχόντων να κοιμηθούν, η δυσκολία να παραμείνουν σε ύπνο και το ξύπνημα νωρίς το πρωί συνδέθηκαν με μεγαλύτερη ηλικία εγκεφάλου, ιδίως όταν τα άτομα είχαν σταθερά αυτά τα κακά χαρακτηριστικά ύπνου επί πέντε χρόνια.

Οι ερευνητές σημειώνουν πάντως ότι η μελέτη δεν αποδεικνύει ότι η κακή ποιότητα ύπνου επιταχύνει τη γήρανση του εγκεφάλου, δείχνει μόνο μια συσχέτιση. Ένας περιορισμός της μελέτης, προσθέτουν, ήταν ότι οι συμμετέχοντες ανέφεραν μόνοι τους τα προβλήματα ύπνου τους και είναι πιθανό να μην τα ανέφεραν με ακρίβεια.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

 Η διγλωσσία μπορεί να καθυστερήσει την εμφάνιση της νόσου Αλτσχάιμερ έως και πέντε χρόνια, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Αυτό έρχεται να προστεθεί σε ένα αυξανόμενο σώμα αποδείξεων ότι η ομιλία πολλών γλωσσών μπορεί να συμβάλει στην ανθεκτικότητα και τη συνδεσιμότητα του εγκεφάλου καθώς γερνάμε.

Διγλωσσία

Η νόσος Αλτσχάιμερ πλήττει περίπου 5,8 εκατομμύρια Αμερικανούς, σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων. τΤο αλτσχάιμερ είναι η πιο κοινή μορφή άνοιας και συνδέεται με απώλεια μνήμης και γνωστική έκπτωση σε περιοχές του εγκεφάλου που εμπλέκονται στη σκέψη, τη μνήμη και τη γλώσσα.

Η εγκεφαλική διέγερση, όπως η ομιλία πολλών γλωσσών ή η εκμάθηση νέων δεξιοτήτων, θεωρείται ότι συμβάλλει στην προστασία του εγκεφάλου από την επιδείνωση της κατάστασης καθώς μεγαλώνουμε. Τώρα, επιστήμονες του Πανεπιστημίου Concordia στο Μόντρεαλ του Καναδά χρησιμοποίησαν προηγμένες τεχνικές απεικόνισης του εγκεφάλου για να διαπιστώσουν αν η διγλωσσία μεταβάλλει φυσικά τη δομή του εγκεφάλου ώστε να τον κάνει πιο ανθεκτικό.

«Το να μιλάμε περισσότερες από μία γλώσσες είναι ένας από τους πολλούς τρόπους για να είμαστε γνωστικά και κοινωνικά δεσμευμένοι, γεγονός που προάγει την υγεία του εγκεφάλου», δήλωσε σε ανακοίνωσή της μία εκ των συγγραφέων Natalie Phillips, καθηγήτρια στο Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Concordia.

Η έρευνα

«Αυτή η ερευνητική μελέτη ήταν μοναδική στο ότι μπόρεσε να εξετάσει την πιθανή επίδραση της διγλωσσίας στη δομή του εγκεφάλου σε όλο το φάσμα του κινδύνου άνοιας, από άτομα που ήταν γνωστικά φυσιολογικά, σε άτομα που διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο ανάπτυξης της νόσου του Αλτσχάιμερ, έως άτομα που έχουν πράγματι τη νόσο».

Συγκεκριμένα, οι ερευνητές εξέτασαν περιοχές του εγκεφάλου που εμπλέκονται στη μάθηση και τη μνήμη και ονομάζονται ιππόκαμπος, οι οποίες είναι γνωστό ότι επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από τη νόσο Αλτσχάιμερ. Τα ευρήματά τους δημοσιεύθηκαν στο διαδίκτυο από το Cambridge University Press.

«Ο όγκος του εγκεφάλου στην περιοχή που σχετίζεται με τη νόσο Αλτσχάιμερ ήταν ο ίδιος στους υγιείς ηλικιωμένους, στις δύο καταστάσεις κινδύνου και στην ομάδα της νόσου Αλτσχάιμερ στους δίγλωσσους συμμετέχοντες», ανέφερε σε δήλωσή της η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Kristina Coulter, υποψήφια διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Concordia.

Με άλλα λόγια, οι ιππόκαμποι στα δίγλωσσα άτομα ήταν αισθητά μεγαλύτεροι από εκείνους που ήταν μονόγλωσσοι της ίδιας ηλικίας, του ίδιου μορφωτικού επιπέδου, της ίδιας γνωστικής λειτουργίας και μνήμης.

«Αυτό υποδηλώνει ότι μπορεί να υπάρχει κάποια μορφή συντήρησης του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη διγλωσσία», δήλωσε ο Coulter.

Η έρευνα αυτή έρχεται μία εβδομάδα μετά την αποκάλυψη επιστημόνων στην Ισπανία και τον Καναδά ότι οι δίγλωσσοι εγκέφαλοι μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικοί. Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Communications Biology, διεξήγαγε μαγνητικές τομογραφίες σε 151 συμμετέχοντες και διαπίστωσε ότι όσοι ήταν δίγλωσσοι παρουσίαζαν σημαντικά μεγαλύτερη συνδεσιμότητα μεταξύ διαφορετικών περιοχών του εγκεφάλου τους.

Αυτό είναι σημαντικό επειδή οι εγκέφαλοί μας είναι σαν τις πόλεις – αν είχατε μόνο μία γραμμή του μετρό, τα πράγματα θα πήγαιναν αρκετά αργά, και αν υπήρχε πρόβλημα με αυτή τη γραμμή η πόλη θα σταματούσε να κινείται. Ωστόσο, αν έχετε πολλαπλές γραμμές μετρό, οι άνθρωποι -ή στην προκειμένη περίπτωση οι πληροφορίες- μπορούν να μεταφέρονται πολύ πιο αποτελεσματικά, με εναλλακτικές διαδρομές να είναι διαθέσιμες αν κάτι πάει στραβά.

Και είναι αυτή η αυξημένη ανθεκτικότητα που η ομάδα του Πανεπιστημίου Concordia πιστεύει ότι μπορεί να προσφέρει προστατευτικά αποτελέσματα έναντι της νόσου Αλτσχάιμερ σε μεγαλύτερη ηλικία. Ωστόσο, απαιτούνται περισσότερες έρευνες για να επιβεβαιωθούν αυτά τα ευρήματα.

economistas

Ερευνητές του Πανεπιστημίου Κολούμπια δημιούργησαν τροποποιημένα προβιοτικά βακτήρια κατά του καρκίνου.

Τα βακτήρια εκπαιδεύουν το ανοσοποιητικό σύστημα να καταστρέφει τα καρκινικά κύτταρα, ανοίγοντας τον δρόμο για μια νέα κατηγορία εμβολίων κατά του καρκίνου που εκμεταλλεύονται τις φυσικές ιδιότητες των βακτηρίων για να στοχεύσουν τον όγκο.

Νέα κατηγορία εμβολίων κατά του καρκίνου
Στην έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Nature», χρησιμοποιήθηκαν μοντέλα ποντικιών με προχωρημένο καρκίνο του παχέος εντέρου και μελάνωμα. Το εμβόλιο που αναπτύχθηκε ενίσχυσε το ανοσοποιητικό σύστημα για να καταστείλει την ανάπτυξη ή σε πολλές περιπτώσεις να εξαλείψει τον πρωτογενή και μεταστατικό καρκίνο, αφήνοντας ταυτόχρονα τα υγιή μέρη του σώματος ανεπηρέαστα.

Όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, αυτά τα εμβόλια μπορούν να εξατομικευτούν, ώστε να επιτίθενται στον πρωτογενή όγκο και τις μεταστάσεις σε κάθε άτομο, αλλά και να αποτρέψουν μελλοντικές υποτροπές.

Τα βακτήρια έχουν χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία του καρκίνου ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, ενώ χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα ως θεραπευτικό μέσο σε ασθενείς με καρκίνο της ουροδόχου κύστης σε αρχικό στάδιο. Στη συγκεκριμένη έρευνα, οι επιστήμονες έκαναν πολλαπλές γενετικές τροποποιήσεις σε ένα προβιοτικό στέλεχος βακτηρίων E.coli για να ελέγξουν με ακρίβεια τον τρόπο με τον οποίο τα βακτήρια αλληλεπιδρούν με το ανοσοποιητικό σύστημα και το εκπαιδεύουν, ώστε να προκαλέσουν την εξάλειψη του όγκου.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο ρυθμός αύξησης του προσδόκιμου ζωής έχει επιβραδυνθεί σημαντικά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, παρά την πρόοδο της ιατρικής.

Αυτό διαπιστώνει μελέτη με επικεφαλής το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις στο Σικάγο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Nature Aging».

Τι έδειξε η μελέτη για το προσδόκιμο ζωής
Η ιατρική πρόοδος, η υγιεινή διατροφή και άλλες βελτιώσεις στην ποιότητα ζωής οδήγησαν σε τεράστια αύξηση του προσδόκιμου ζωής κατά τη διάρκεια του 19ου και 20ου αιώνα και μάλιστα διπλασιασμό κατά τον 20ο αιώνα. Ωστόσο, σύμφωνα με τη μελέτη, από το 1990 το προσδόκιμο ζωής στους μακροβιότερους πληθυσμούς του κόσμου έχει αυξηθεί μόλις κατά εξίμιση χρόνια κατά μέσο όρο.

Αυτός ο ρυθμός υπολείπεται κατά πολύ των προσδοκιών ορισμένων επιστημόνων ότι το προσδόκιμο ζωής θα αυξανόταν με επιταχυνόμενο ρυθμό αυτό τον αιώνα και ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που γεννιούνται σήμερα θα ζήσουν πάνω από 100 χρόνια.

Οι ερευνητές μελέτησαν δεδομένα από τις εννιά χώρες με το υψηλότερο προσδόκιμο ζωής σήμερα (Χονγκ Κονγκ, Ιαπωνία, Νότια Κορέα, Αυστραλία, Γαλλία, Ιταλία, Ελβετία, Σουηδία, Ισπανία), καθώς και από τις ΗΠΑ, μια από τις ελάχιστες χώρες που είδαν μείωση του προσδόκιμου ζωής κατά την περίοδο μελέτης.

Η ερευνητική ομάδα παρέχει στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία οι άνθρωποι πλησιάζουν σε ένα βιολογικά θεμελιωμένο όριο ζωής. Οι μεγαλύτερες αυξήσεις στη μακροζωία έχουν ήδη συμβεί μέσω της καταπολέμησης των ασθενειών, ωστόσο οι βλαβερές συνέπειες της γήρανσης παραμένουν το κύριο εμπόδιο στην περαιτέρω παράταση.

Όπως διαπιστώνεται, τα παιδιά που γεννήθηκαν τα τελευταία χρόνια έχουν σχετικά χαμηλές πιθανότητες να φτάσουν τα 100 χρόνια ζωής (5,3% πιθανότητες για τις γυναίκες και 1,8% πιθανότητες για τους άνδρες. Η υψηλότερη πιθανότητα τα παιδιά που γεννήθηκαν το 2019 να φτάσουν στην ηλικία των 100 ετών εντοπίστηκε στο Χονγκ Κονγκ, όπου το 12,8% των γυναικών και το 4,4% των ανδρών αναμένεται να φτάσουν αυτή την ηλικία. Στις ΗΠΑ το αντίστοιχο ποσοστό είναι 3,1% για τις γυναίκες και 1,3% για τους άνδρες.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι που ζουν σήμερα σε μεγαλύτερες ηλικίες ζουν σε χρόνο που κατασκευάστηκε από την Ιατρική. Αλλά αυτά τα ιατρικά τσιρότα παράγουν λιγότερα χρόνια ζωής, παρόλο που συμβαίνουν με επιταχυνόμενο ρυθμό, γεγονός που σημαίνει ότι η περίοδος της ταχείας αύξησης του προσδόκιμου ζωής έχει πλέον τεκμηριωμένα τελειώσει», σημειώνει χαρακτηριστικά ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Τζέι Ολσάνσκι από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου του Ιλινόις. «Θα πρέπει τώρα να στρέψουμε την προσοχή μας σε προσπάθειες που επιβραδύνουν τη γήρανση και παρατείνουν το φάσμα της υγείας», προσθέτει ο ίδιος.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η επίπτωση του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 (ινσουλινοεξαρτώμενος) αλλά και τύπου 2 αυξάνεται παγκοσμίως, με τα ποσοστά ατόμων ηλικίας 65 ετών και άνω να ξεπερνούν ήδη το 20-25% του πληθυσμού, και με το υψηλότερο ποσοστό (~24%) να παρατηρείται σε άτομα ηλικίας 75-79 ετών.

Παράλληλα, ο αριθμός των ηλικιωμένων με διαβήτη τύπου 1 αλλά και τύπου 2 που λαμβάνουν ινσουλίνη στη θεραπεία τους αυξάνεται προοδευτικά, επιτυγχάνοντας μείωση των επιπλοκών.

Επίπτωση του διαβήτη στους ηλικιωμένους 
Στη χώρα μας, πάνω από το 1/4 των ατόμων με διαβήτη τύπου 1 και σχεδόν τα 3/4 των ατόμων με διαβήτη τύπου 2 είναι ηλικίας 65 ετών και άνω. Πολλοί άνθρωποι με διαβήτη ζουν τώρα μια ποιοτική και υγιή ζωή, ακόμη και στην όγδοη δεκαετία τους και δεδομένης της βελτίωσης του προσδόκιμου ζωής, αποτελεί πρόκληση η παροχή ικανοποιητικής ιατρικής φροντίδας, ιδίως αν συνυπάρχουν μακροχρόνιες παθήσεις (π.χ. υπέρταση, καρδιακή ή νεφρική ανεπάρκεια, κλπ.).

Υπογλυκαιμία στους ηλικιωμένους
«Οι ηλικιωμένοι με διαβήτη είναι πιο επιρρεπείς στην εμφάνιση υπογλυκαιμικών επεισοδίων που απαιτούν βοήθεια από τρίτους, λόγω πολυάριθμων προδιαθεσικών παραγόντων. Η μειωμένη γνωσιακή ικανότητα, τα συχνά προβλήματα με το μυοσκελετικό σύστημα και η μειωμένη λειτουργικότητα στην καθημερινότητά τους συνεπάγονται αυξημένο κίνδυνο υπογλυκαιμίας, συνοδευόμενης από αυξημένες επιπτώσεις και πιθανή επιδείνωση αρκετών συν-νοσηροτήτων (καρδιαγγειακά-νεφρικά προβλήματα, άνοια, κινητικά προβλήματα, κλπ).

Η υπογλυκαιμία σε αυτή την ομάδα ανθρώπων αποτελεί παράγοντα κινδύνου για καρδιαγγειακά συμβάματα (π.χ. αιφνίδιος θάνατος, έμφραγμα μυοκαρδίου κλπ.). Προκαλεί επιδείνωση της γνωστικής λειτουργίας και άνοια, καθώς και επιδείνωση της καρδιακής και νεφρικής λειτουργίας.)» επισημαίνει ο κ. Αντώνιος Λέπουρας MD, Ειδικός Παθολόγος–Διαβητολόγος Διευθυντής Παθολογικής-Διαβητολογικής Κλινικής & Διαβητολογικού Κέντρου Metropolitan General.

Η σημασία της καλής ρύθμισης της γλυκόζης
Από την άλλη πλευρά, η κακή ρύθμιση με καθημερινά υψηλά επίπεδα σακχάρου μπορεί να προκαλέσει σοβαρή επιδείνωση σε όλες τις παραμέτρους της υγείας τους. Η πρόληψη της υπογλυκαιμίας και ο μετριασμός των υψηλών αποκλίσεων της γλυκόζης μπορεί να έχουν σημαντικές θετικές επιπτώσεις στη σωματική και γνωστική λειτουργία και στη γενική ευεξία. Μπορούν επίσης να βελτιώσουν ή να αποτρέψουν χρόνιες επιπλοκές του διαβήτη.

Νέες τεχνολογίες για τη διαχείριση του διαβήτη
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες υπήρξε σημαντική αύξηση στην υιοθέτηση της θεραπευτικής τεχνολογίας του διαβήτη μεταξύ παιδιών, εφήβων και νεότερων ενηλίκων με διαβήτη τύπου 1, ενώ η χρήση της υποστηρίζεται πλέον και για άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Η τεχνολογία για τους ηλικιωμένους περιλαμβάνει:

Μετρητές ασύρματης συνεχούς παρακολούθησης γλυκόζης
Συστήματα με αντλίες ινσουλίνης σε συνδυασμό με ασύρματη συνεχή καταγραφή της γλυκόζης με συναγερμό για χαμηλά ή πολύ υψηλά επίπεδα σακχάρου
Πλήρως αυτοματοποιημένα συστήματα χορήγησης ινσουλίνης (τεχνητό πάγκρεας)
Έξυπνα ασύρματα συνδεδεμένα με μετρητή γλυκόζης στυλό (πένες) ινσουλίνης, που αποφασίζουν για τη δόση της.
Προοπτικές για το μέλλον
Μετρητές συνεχούς ασύρματης καταγραφής
Μετρητές νέας τεχνολογίας συνεχούς ασύρματης καταγραφής (CGM-FGM) πιθανότατα στο κοντινό μέλλον θα υποκαταστήσουν την κλασική αυτομέτρηση με τη δακτυλοκέντηση για όσους θεραπεύονται με ινσουλίνη. Οι νεότερες τεχνολογικά συσκευές (CGM), που πλέον κάποιες χορηγούνται και από τα ασφαλιστικά ταμεία στη χώρα μας, μετρούν ανά λεπτό τη γλυκόζη ενδιάμεσα στους ιστούς κάτω από το δέρμα, είναι ασύρματες, δίνοντας πληροφορίες για τις τιμές της γλυκόζης στο κινητό, σχεδόν σε πραγματικό χρόνο.
Ο προγραμματισμός τους δίνει ηχητικό συναγερμό στο κινητό για πολύ χαμηλές (80mg/dl) και πολύ υψηλές τιμές γλυκόζης (200mg/dl), προειδοποιώντας και προστατεύοντας τον χρήστη από υπογλυκαιμία ή πολύ υψηλά επίπεδα σακχάρου.
Τεχνητό πάγκρεας και αντλίες ινσουλίνης
• Αντλίες ινσουλίνης: Συνδεδεμένες με ασύρματο μετρητή συνεχούς καταγραφής γλυκόζης. Διακόπτουν την παροχή ινσουλίνης όταν οι τιμές γλυκόζης πέφτουν κάτω από το 80mg/dl, προστατεύοντας από σοβαρή υπογλυκαιμία.
• Τεχνητό πάγκρεας: Εξελιγμένη αντλία ινσουλίνης που χρησιμοποιεί τεχνητή νοημοσύνη (AID: Αυτοματοποιημένη Παροχή Ινσουλίνης) για συνεχή παρακολούθηση της γλυκόζης και αυτόματη ρύθμιση της παροχής ινσουλίνης.
Τεχνολογία και μεγάλη ηλικία: Προσοχή και εξατομίκευση
Η εφαρμογή της τεχνολογίας σε ηλικιωμένους πρέπει να γίνεται με προσοχή και εξατομικευμένη επιλογή των ατόμων, καθώς υπάρχουν αρκετά πρακτικά προβλήματα στη χρήση της, ιδιαίτερα για άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Η προχωρημένη ηλικία, η περιορισμένη εξοικείωση με την ψηφιακή τεχνολογία, η γνωστική εξασθένηση και οι σωματικές αναπηρίες πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την εφαρμογή τεχνολογικών λύσεων. Επιπλέον, παράγοντες όπως η απροθυμία ή ο φόβος υιοθέτησης νέων τεχνολογιών καθώς και η δυνατότητα για εξατομικευμένη υποστήριξη/κατάρτιση θα πρέπει επίσης να λαμβάνονται υπόψη κατά το σχεδιασμό τεχνολογικών παρεμβάσεων για αυτόν τον πληθυσμό.

Συμπεράσματα
Κλινικές δοκιμές και μελέτες δείχνουν ότι οι ηλικιωμένοι με διαβήτη επωφελούνται από την τεχνολογία στη διαχείριση της γλυκόζης. Μειώνονται τα υπογλυκαιμικά επεισόδια, η προσέλευση στο τμήμα επειγόντων περιστατικών και οι εισαγωγές στο νοσοκομείο, ενώ βελτιώνεται η ποιότητα ζωής τους. Ωστόσο, οι ιδιαιτερότητες της γήρανσης μπορεί να εμποδίζουν την ορθή χρήση της τεχνολογίας.

«Η γνώση των τιμών της γλυκόζης δεν είναι αρκετή από μόνη της. Οι ασθενείς πρέπει να είναι σε θέση να τροποποιούν τις δόσεις της ινσουλίνης, να γνωρίζουν πώς να αντιμετωπίζουν μια υπογλυκαιμία (δηλαδή τιμές σακχάρου κάτω από 70mg/dl) και να χρησιμοποιούν τη γευματική ταχείας δράσης ινσουλίνη για να διορθώνουν τιμές σακχάρου μεγαλύτερες από 200mg/dl. Είναι απαραίτητο να παρέχεται εκπαίδευση στα μέλη της οικογένειας και στους φροντιστές ευπαθών ηλικιωμένων με αναπηρία, ώστε να υποστηρίζουν τη χρήση της τεχνολογίας για τη διαχείριση του διαβήτη.

Η εφαρμογή της τεχνολογίας θα πρέπει να γίνεται έπειτα από προσεκτική και ολοκληρωμένη αξιολόγηση του κάθε ατόμου. Οι θεραπευτικοί στόχοι (είτε αυστηρότεροι είτε πιο χαλαροί) πρέπει να καθορίζονται από κοινού, λαμβάνοντας υπόψη πολλούς παράγοντες, όπως το κοινωνικό πλαίσιο και το περιβάλλον διαβίωσης του ασθενούς.

Το κόστος χρήσης της τεχνολογίας, καθώς και οι κοινωνικές πολιτικές για την ασφαλιστική κάλυψη αυτού του κόστους, αποτελούν δυστυχώς ακόμη εμπόδιο στην ευρύτερη χρήση της.

Οι ηλικιωμένοι με διαβήτη δεν πρέπει να ξεχνούν τη σημασία της καθημερινής σωματικής άσκησης (όπως το περπάτημα, η γιόγκα, κλπ.), της κοινωνικοποίησης, καθώς και της πνευματικής δραστηριότητας, όπως η ανάγνωση βιβλίων και οι ασκήσεις μνήμης (π.χ. σταυρόλεξο, σουντόκου). Αυτές οι δραστηριότητες, σε συνδυασμό με τη χρήση της νέας τεχνολογίας, μπορούν να τους βοηθήσουν να ζήσουν μια ποιοτική και μακρόχρονη ζωή» καταλήγει ο κ. Λέπουρας.
iefimerida