Εισαγωγική παρέμβαση του προέδρου της Φ.Ε.Ε. Εκτύπωση

Ν. Βλασσόπουλος

Φαρμακοποιός, πρόεδρος της Φ.Ε.Ε.

 

Πολλοί είναι οι παράγοντες που λειτουργούν ως φρένο στο σύνθημα που θέλει να βγάλει ο ΕΟΜ προς τα έξω και που είναι «Εσύ πόσες ζωές έσωσες σήμερα;» Παραδείγματος χάρη, η ιδέα του διαμελισμού ή του ακρωτηριασμού λειτουργεί αρνητικά στην ιδέα της δωρεάς. Το Δεκέμβριο του 2008, ο ΕΟΜ εξέδωσε δελτίο τύπου, στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει: “Στα σημαντικά γεγονότα της χρονιάς που πέρασε ο ΕΟΜ συνυπολογίζει με ιδιαίτερο σεβασμό και το περιστατικό της Δωρεάς Οργάνων από τον 20χρονο Αυστραλό Ντουζόν Ζάμιτ, που το γενναίο παράδειγμα της οικογένειάς του ευαισθητοποίησε σημαντικά την Ελληνική κοινωνία, δίνοντας το μήνυμα ότι ο θεσμός της Δωρεάς Οργάνων αποτελεί την ύψιστη μορφή αλτρουισμού”. 

Αλτρουισμός: ορισμός στην ηθική - Μια θεωρία συμπεριφοράς που θεωρεί το καλό των άλλων τελικό σκοπό της ηθικής πράξης. Οι περισσότεροι αλτρουιστές έχουν συμφωνήσει ότι κάποιος που ενεργεί ηθικά έχει υποχρέωση να φροντίζει για την ηδονή και την ανακούφιση του πόνου των άλλων ανθρώπων. Στην ελληνική κοινωνία, η έννοια του αλτρουισμού είναι οικογενειοκεντρική, περιορίζεται στην οικογένεια και δύσκολα βγαίνει εκτός. Στατιστικά πάντα, ακόμα περισσότερο στις δωρεές οργάνων εν ζωή διαδραματίζουν οι μητέρες πρωτεύοντα ρόλο. Υπάρχουν όμως και επικριτές του αλτρουισμού, οι οποίοι θέτουν το ερώτημα: γιατί, αν κανένας δεν έχει την ηθική υποχρέωση να εξασφαλίσει τη δική του ευτυχία, οποιοσδήποτε άλλος θα έχει την υποχρέωση να την εξασφαλίσει για λογαριασμό του;

Η ζωή έχει άπειρες δυνατότητες. Ο θάνατος και η αναπηρία όμως τις αφήνει ανεκμετάλλευτες. Π.χ. ένας επιστήμονας που πεθαίνει πρόωρα δε θα μπορέσει να ωφελήσει πια με την έρευνά του την ανθρωπότητα. Ένας καλλιτέχνης δε θα δημιουργήσει έργα. Ένας οικογενειάρχης δε θα μπορέσει να βρίσκεται κοντά στα παιδιά του. Κανένας δηλαδή δεν περνά από αυτόν τον κόσμο χωρίς να επηρεάσει και να επηρεαστεί. Κάθε δωρεά ζωής δε βοηθά μόνο τον άνθρωπο που σώζεται, αλλά επηρεάζει θετικά και τον περίγυρό του.

Ένα μεγάλο ερώτημα, που είμαι σίγουρος ότι έχει απασχολήσει κάθε άνθρωπο που βρίσκεται σ’ αυτήν την αίθουσα, είναι εάν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο. Σαφώς και υπάρχουν πολλές θεωρίες και πολλοί υποστηρικτές για την καθεμία: θρησκεία, επιστήμη κ.ά. Εμείς τα βάζουμε στην άκρη όλα αυτά και λέμε ότι ναι, χωρίς αμφιβολία υπάρχει ζωή μετά το θάνατο. Και σαφώς αναφερόμαστε στη ζωή που μπορεί να χαρίσει κάποιος σε άλλους, δωρίζοντας τα όργανά του μετά το θάνατό του.

Όταν ξεκίνησα τις σπουδές μου, θυμάμαι ότι ένας καθηγητής μας είχε επιστήσει την προσοχή ότι ένας σημαντικός αριθμός οργάνων του ανθρώπου υπάρχει σε ζεύγη. Καθένας από μας έχει δύο μάτια, δύο πνεύμονες, δύο νεφρούς, και ότι ο άνθρωπος μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ακόμα και αν ένα από αυτά τα δύο όργανα του ζεύγους πάθει βλάβη. Με τη δωρεά δηλαδή ενός νεφρού κάποιος μπορεί να χαρίσει ζωή στον διπλανό του, χωρίς να θυσιάσει την δική του.

Οι φαρμακοποιοί και οι ιατροί έχουν διπλό καθήκον απέναντι στους ανθρώπους που έρχονται κοντά μας, είτε να μας συμβουλευτούν είτε να τους ιάσουμε. Δεν πρέπει όμως να περιοριστούμε στο ελάχιστο που είναι η διάγνωση, η χορήγηση ή η συμβουλή για τη θεραπεία. Αντίθετα, στην προκειμένη περίπτωση έχουμε υποχρέωση να στοχεύουμε ψηλότερα, δηλαδή να γίνουμε κοινωνοί της ιδέας της δωρεάς οργάνων και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις έτσι ώστε αυτή η ιδέα να μεταλαμπαδευτεί. Η προσπάθειά μας ως Φαρμακευτική Εταιρεία Ελλάδος επικεντρώνεται σε ετούτο: στην εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης στο φορέα. Πιστεύουμε ότι η περιρρέουσα δυσπιστία γενικότερα πλήττει και αυτήν την προσφορά στον άνθρωπο. Κομβικό δε σημείο είναι η εμπιστοσύνη των δωρητών στο φορέα που αναλαμβάνει την υλοποίηση των μεταμοσχεύσεων. Τελειώνοντας, παραθέτω τη διαπίστωση του κοινωνιολόγου Γιώργου Πιπερόπουλου στο βιβλίο του «Καληνύχτα Ελλάδα»: «Άτομα που αγαπούν πραγματικά τη ζωή είναι εκείνα που χωρίς δισταγμό και μετά από ώριμη σκέψη προχωρούν στην πράξη της μετά θάνατον δωρεάς οργάνων του σώματός τους. Για να χαρίσει κανείς ζωή, χρειάζεται να αγαπά τη ζωή».