Magna Grecia, πολιτιστικό οδοιπορικό της Φ.Ε.Ε. στην Κάτω Ιταλία

 

Περιληπτικά

Επιστημονικές έρευνες επιβεβαιώνουν οτι ο κρόκος έχει αντιοξειδωτική, αντιθρομβωτική, αντικαρκινική και άλλες ευεργετικές για την υγεία δράσεις.

Αναζήτηση

Ελληνικός Πολιτισμός - Διαχρονικό Φως, Έργο, Αξία Εκτύπωση

Θεόδωρος Μεσσήνης

Φαρμακοποιός

 

 

Παρακαλώ κλείστε τα μάτια σας κι ας ταξιδεύσουμε μαζί πάνω σε μια τριήρη. Ο ρυθμικός παφλασμός των κουπιών πάνω στην θάλασσα, φθάνει στ’ αυτιά μας μαζί με τις ομιλίες των ταξιδιωτών. Ο διάλογος είναι υποθετικός...

-Ε! Μένιππε τι πολύτιμο κουβαλάς στο σακίδιο σου και δεν το αποχωρίζεσαι ποτέ;

-Την τελευταία τραγωδία του Ευριπίδη Αρίστιππε. Περιμένουν πως και πως στις Συρακούσες να παιχτεί!

-Α! φίλε μου τότε κράτα τη γερά γιατί είναι ότι πολυτιμότερο κουβαλάει ετούτο το σκαρί...

-Ε! όχι και ότι πολυτιμότερο, έχω ακόμη την Οδύσσεια του πατέρα μας του Ομήρου, παραγγελία του  άρχοντα Διονύσιου.

-Ω! μα τους θεούς τούτο κι αν είναι πολύτιμο! Διάβασε μας ένα κομμάτι, αν θες, απ’ τα ταξίδια του μεγάλου Έλληνα, έτσι για να αγαλλιάσει η ψυχή μας...

Είναι οι προπομποί του δικού μας ταξιδιού στην GRECIA SALENTINA. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που βρίσκονται τώρα ανάμεσα μας. Ας υποκλιθούμε στο μεγαλείο της ύπαρξης τους και ας δεχθούμε με σεβασμό την κοινή μας καταγωγή.

Θα ξεκινήσω από κάτι παραδεκτό. Η μυθολογία κάθε λαού είναι η ανεξίτηλη σφραγίδα της ψυχής του.

Η ελληνική μυθολογία είναι ο μέγας ψυχονοητικός μας καθρέφτης, μέσα στον οποίο διαβλέποντες, εμφανίζονται τα πιθανά μας όρια και επομένως οι δυνατότητές μας να δρούμε και να εκδηλώνουμε τις ιδιότητες μας.

Η εσωτερική και άκρως διεισδυτική φύση του Έλληνα, δεν αποδέχεται την πειθαρχία και την υποτέλεια, άνευ λογικής εξήγησης, σύμφωνης με τις αρχές του γένους. Το αρχέγονο της μυθολογίας του, τον βοήθα στην διαμόρφωση της διανοίας του, καθορίζοντας τους άξονες δράσης του ανά τους αιώνες.

Εκ προοιμίου λοιπόν, έχει τα ιδανικά του αρχέτυπα αποτυπωμένα στα γονίδια του.

Επικαλείται δε συνεχώς την θεά Μνημοσύνη - μνήμη, αδελφή και σύζυγο του Δια - Νου μητέρα των μουσών, για να ενεργήσει. Τι ιδιοφυέστερο στην παγκόσμια ιστορία!

Η Μνημοσύνη να γεννά την τέχνη και την επιστήμη. Περιλάλητες κόρες της είναι η Ευτέρπη - μουσική, Κλειώ - Ιστορία, Μελπομένη - Τραγωδία, Ουρανία - Αστρονομία!

Υπάρχει μεγαλύτερο φως για την εξέλιξη του ανθρωπίνου νου από αυτή την διαδραση;

Μπορεί κανείς να αφαιρέσει την άξια της μνήμης από τον Ελληνικό πολιτισμό όσο και αν σήμερα προσπαθεί; Κατηγορηματικά ΟΧΙ. Σίγουρα κάποιοι θέλουν να αναδιατάξουν τις αρχές της ιστορίας, να την παραποιήσουν, να επιβάλλουν ψεύδη και εμπόδια.

Εμείς όμως θα είμαστε εδώ, έχοντας για πάντα χαράξει στο μυαλό μας ότι συνεχίζουμε το έργο, του Εμπεδοκλή απ’ τον Ακράγαντα, του Στησιχόρου από την Ιμέρα, του Γοργία από τους Λεοντίνους. Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει το θεώρημα της άνωσης, του Αρχιμήδη από τις Συρακούσες.

Ταχθήκαμε να ζούμε σε ένα χώρο που καθορίστηκε από το φως και την διαφάνεια και μόνο έτσι μπορούμε να ζήσουμε. «Έλληνες εσμέν ταύτη την γή κατοικούντες ουχί εκβαλόμενοι» δηλαδή από πάντα είμαστε εδώ κατά τον ρήτορα Ισοκράτη.

Το μεγάλο όμως κλειδί που ερμηνεύει και αποδεικνύει την αδιάλειπτη ύπαρξη μας από τη εποχή του κατακλυσμού του Ωγύγου έως τώρα, είναι η κοινή μας γλώσσα.

Ο Γιώργος Σεφέρης ένα από τα δυο Ελληνικά Νόμπελ λογοτεχνίας, στο δεύτερο μισό του Εικοστού αιώνα, δηλώνει απερίφραστα στο λόγο του, κατά την απονομή ενώπιον της Σουηδικής Ακαδημίας:

«η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε πότε να μιλιέται. Δέχτηκε επιδράσεις όπως καθετί το ζωντανό αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα». Και συνεχίζει ο Οδυσσέας Ελύτης λίγα χρόνια μετά στην αντίστοιχη τελετή:

«...προσκτάται η γλώσσα στο βάθος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος εικοσιπέντε και πλέον αιώνων, δεν υπήρξε ούτε ένας επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Η παράλογη αυτή φαινομενικά διάσταση, αντιστοιχεί στην υλικό-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το λέω αυτό για να δείξω τη σημασία να χρησιμοποιεί ένας ποιητής τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μια Σαπφώ και ένας Πίνδαρος. Να τι είναι το μεγάλο βάρος της παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει».

Συνεχίζω...

Η Ελληνική γλώσσα, λοιπόν είναι ο φορέας της υπόστασης μας, ο κοινός τόπος που συνδεόμαστε με το παρελθόν. Μέσω αυτής, παραδώσαμε τη σκέψη μας στην ανθρωπότητα, ως δείγμα τέλειας έκφρασης του συνειδητού κόσμου, της λογικής και των προθέσεων της ψυχής. Με αυτήν αποδείξαμε την άξια της μοναδικότητας της ανθρώπινης φύσης.

Είναι η αφετηρία κάθε πράξης και η διαχρονική εγγύηση των απαράμιλλων έργων μας, ανά τους αιώνες. Θεωρείται δε, σε τέτοιο βαθμό τέλεια που μπορεί με δεκάδες διαφορετικούς τρόπους να εκφράσει το δυσκολότερο κομμάτι της φύσης του ανθρώπου, το συναίσθημα, φθάνοντας κατά το Νίτσε σε μεταφυσικά όρια.

Και κανείς μα κανείς όσο και αν προβάλλει την επιστημοσύνη του, δεν μπορεί να παραγράψει τις συνεχείς ανακαλύψεις, για το ατελείωτο χρονικά βάθος της εκφοράς της, που κάθε φορά μετατοπίζεται όλο και πιο πίσω στις αρχές της ιστορίας. Αυτή τη γλώσσα καλούμαστε να προασπίσουμε. Και εσείς φίλοι μου ΕΔΩ, σ’ αυτό τον τόπο φυλάγετε τις Θερμοπύλες που σας αναλογούν και είμαστε ευγνώμονες γι αυτό.

Είναι γνωστή σε όλους η άξια του Ελληνικού πολιτισμού. Μέσα από την απέραντη θάλασσα των γνώσεων που μας προσέφεραν οι προγονοί μας, σταχυολογώ δυο τρεις ρήσεις, που κατέστησαν τη σκέψη τους διαχρονική και παγκόσμια.

Θα προσπαθήσω πολύ σύντομα να αποδείξω το ΓΙΑΤΙ, ο ελληνικός πολιτισμός. ΓΙΑΤΙ, οι έλληνες.

Πυθαγόρας, Μεταπόντιο Νοτίου Ιταλίας γύρω στο 510 π.χ.

«Πη παρέβην; τι δ’ ερεξα; Τι μοι δέον ουκ ετελεσθη;»

Τι παρέβην; Τι έπραξα; Τι έπρεπε να πράξω και δεν το έπραξα;

Φίλοι μου, τρία ερωτήματα κάθε βράδυ για τον άνθρωπο απανταχού της γης, από τους ορφικούς ύμνους έως τον μέγα μαθηματικό, συμπυκνώνουν την σοφία του ατομικού αυτοελέγχου, που κατά τον Πλάτωνα στο «Σοφιστή» είναι ο σπουδαιότερος καθαρμός νου και ψυχής.

Αναλογιστείτε τις τρείς αντίστοιχες απαντήσεις, βάσει της εξαίσιας ελληνικής ηθικής και αντιληφθείτε τη συγκλονιστική καθοδήγηση που έχουμε στον μακρύ δρόμο της αυτογνωσίας. Μέσα από αυτές 2500 χιλιάδες χρόνια τώρα,  απορρέει η διαδικασία από το Εγώ της ατομικής ευθύνης στο Εμείς της κοινωνίας.

Η εφαρμογή των κατά Πυθαγόρα λόγων, θα οδηγούσε σήμερα, ΤΩΡΑ, σε ενέργειες που θα τελειοποιούσαν τον τρόπο της ζωής μας, και θα έθεταν άμεσα τέλος σε πολέμους και οικονομικές καταστροφές.

Αυτές τις απαντήσεις, από το Ομηρικό αριστοκρατικό ιδανικό, πρός το δημοκρατικό δικαίωμα του πολίτη, έως την ύστερη αρχαιότητα, κληροδοτήσαμε μέσω του βασιλείου του Ελληνικού πνεύματος, στον χριστιανισμό.

Το νήμα μας συνεχίζει ο έξοχος Αβδηρίτης Πρωταγόρας.

«Πάντων χρημάτων μέτρον εστί άνθρωπος των μεν όντων ως έστιν των δε ουκ όντων ως ουκ εστίν» ισχυρίζεται στο περίφημο έργο του «ΑΛΗΘΕΙΑ ή ΚΑΤΑΒΑΛΛΟΝΤΕΣ ΛΟΓΟΙ». Όλα καθορίζονται από τον άνθρωπο. Πραγματική υπόσταση έχουν όσα βλέπει και όσα πιάνει.

Και συνεχίζει «περί μεν θεών ουκ έχω ειδεναι, ουθ’ ως εισίν, ουθ’ ως ουκ εισίν, ουθ οποίοι τινές ιδέαν, πολλά γαρ τα κωλύοντα ειδεναι ή τα αδηλότης και βραχύς ών ο βίος του ανθρώπου». Δηλαδή επέμβαση των θεών αποκλείεται αφού η ίδια τους η ύπαρξη είναι προβληματική. Πότε δεν φανερώθηκαν σε κανένα και η σύντομη ζωή μας δεν επιτρέπει να το εξακριβώσουμε. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.

Είναι η επιτομή των Αξιών της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων όπως αυτά παρεδόθησαν μέσα από τις εκκλησίες του δήμου και κακώς σήμερα διαστρεβλώθηκαν. Νομιμοποιεί την άσκηση της πολίτικης από κάθε μέλος της κοινότητος.

Η ανθρωποκεντρική του ιδεολογία, εξυψώνει εις τον υπέρτατο βαθμό το άτομο και καταφέρνει καίριο πλήγμα στην ολιγαρχία, αφαιρώντας της το δικαίωμα στον εξευτελιστικό διαχωρισμό δούλων και κυρίων...

Ο έλληνας μ’ αυτόν τον τρόπο ενεργεί. Όχι από τον φόβο των θεών αλλά από εσωτερική ανάγκη να είναι ηθικός. Γνωρίζει πολύ καλά πως τα κοινωνικά αισθήματα χωρίς «αιδώ και Δική» δεν επιτρέπουν να υπάρχει ούτε άτομο ούτε κράτος. Είναι αποκλειστικός υπεύθυνος της διαμόρφωσης της ζωής του και της κοινωνίας με την συμμετοχή του σε αυτή, στηριζόμενος στην ανάγκη ηθικής συμβίωσης.

Ελάτε σήμερα κύριες και κύριοι, φίλοι μου, να αμφισβητήσετε την άξια αυτών των λόγων.

Βιώνουμε ένα παγκόσμιο αντιανθρωπιστικο μόρφωμα που εξυψώνει το χρήμα, υποδουλώνει λαούς, καθυποτάσσει συνειδήσεις. Εξισώνει την ανθρώπινη φύση με την ύλη, καθιερώνοντας τον νέο hommo economicus. Χρόνο με το χρόνο τον τελευταίο αιώνα, ο κόσμος γίνεται πιο ακατάληπτος, τα ακατάστατα στοιχεία, πιο δυνατά. Ο Θεός θάμπωσε, τίποτε δεν μετριέται με την ψυχή.

Σας ζητώ να διαλογιστούμε ως Έλληνες, πράττοντας το καθήκον μας απέναντι σ’ αυτή την παραδοξότητα, προασπιζομενοι την υπόσταση μας και καταδεικνύοντας ότι οι άνθρωποι, είναι τα ανώτερα και πολυτιμότερα όντα του πλανήτη γη.

Έργα των Ελλήνων παγκόσμια παρακαταθήκη, κατά την διάρκεια της ιστορίας του ανθρώπου.

Ο Ερμής του Πραξιτέλη, ο Παρθενώνας, η μάχη του Μαραθώνα, ο Μέγας Αλέξανδρος, Η φυσική του Αρχιμήδη, η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, ο Γεώργιος Γεμιστός η Πλήθων, ο Βυζαντινός διαφωτισμός, ο αναγεννησιακός διαφωτισμός, οι λόγοι του Μακρυγιάννη, ο Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Θεοδωράκης, οι τρεις Χιλιάδες εν ενεργεία καθηγητές ΣΗΜΕΡΑ, σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου.

Τέλος εμείς οι μικροί οι άγνωστοι, είμαστε όλοι εδώ για να δηλώσουμε ότι μεταφέραμε και θα μεταφέρουμε αναπαράγοντας, αυτό το διανοητικό φως, που απλόχερα μας δωρίστηκε.

Ίσως τούτη την ώρα αισθανόμαστε ότι είμαστε μια αντίφαση. Αυτό το μικρό ακρωτήρι της Μεσογείου η πατρίδα μας με τον κάθετο ήλιο του Δηλίου Απόλλωνα πάνω του, ταξίδεψε και ταξιδεύει το μυαλό και την απαράμιλλη τέχνη του, σε όλες τις ανθρώπινες εκφάνσεις στα πέρατα του κόσμου. Και όμως λοιδορείται,  κατηγορείται, διαπομπεύεται, σαν να μην είναι ικανό να μοιράζει ξανά και ξανά ότι είναι πολυτιμότερο. Σκέψη, συναίσθημα, έργο.

Ο ψυχικός κόσμος του Έλληνα, είναι σήμερα περισσότερο από πότε κατακερματισμένος, παρασυρμένος από τις εφήμερες απολαύσεις και τον μιμητισμό, μονίμως αρνούμενος τα τελευταία χρόνια την προμετωπίδα των Δελφών «μηδέν Άγαν» δηλαδή μην υπερβάλεις και «παν μετρον άριστον».

Η σημερινή λογική, μπορεί να συντηρεί την σύγχρονη τραγωδία, αλλά επ’ ουδενί μπορεί να αντικαταστήσει τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη.

Δεν επικαλούμαστε τον πολιτισμό μας ως άλλοθι για τα λάθη μας, αλλά ως απαίτηση σεβασμού και αναμονής για την νέα μας πορεία.

Διαθέτουμε την εμπειρία του Ελληνικού ήθους, την ευστροφία του πνεύματος, την περιέργεια της γνώσης, την ανάγκη του Καβαφικού ταξιδιού.

«Παιδεία είναι η μόρφωση του Έλληνος Ανθρώπου. Η ιστορία αυτού που ονομάζουμε πολιτισμός, δεν αρχίζει πριν τους Έλληνες» κατά τον Βέρνερ Γαιγκερ στο τρίτομο έργο του «παιδεία».

Εμείς τα μέλη της Φ.Ε.Ε. συνυπογράφουμε αυτή την πεποίθηση διαθέτοντας τα ψυχικά αποθέματα, να ανα-λάβουμε το μερίδιο της προσπάθειας που μας αναλογεί. Θα αναζητούμε μέσα από το έργο μας, την εξύψωση της Ελληνικής παιδείας και γλώσσας ως υπέρτατων όπλων για την κοινή μας επιβίωση, αλλά και την διατήρηση του πανανθρώπινου πολιτισμού. Όλοι μαζί ας επιδιώξουμε την ισχύ της ρήσης του μεγάλου Αλεξανδρινού. Έλληνας είναι ιδιοτης-αξία, ικανή να επαναφέρει τις πανανθρώπινες αρχές στο σωστό τους δρόμο.