Magna Grecia, πολιτιστικό οδοιπορικό της Φ.Ε.Ε. στην Κάτω Ιταλία

 

Περιληπτικά

Έρευνες που έγιναν σε πειραματόζωα δείχνουν οτι το εκχύλισμα ιβίσκου έχει αντιοξειδωτική δράση και μπορεί να βοηθήσει στον έλεγχο της χοληστερίνης, όπως το κόκκινο κρασί και το τσάι.

Αναζήτηση

Επιχείρηση «Ταραντούλα» - Η αποκωδικοποίηση των φοβιών Εκτύπωση

Κατερίνα Νικολοπούλου

Εφημερίδα "Espresso", 10 Νοεμβρίου 2010

 

Επιχείρηση «Ταραντούλα» θα μπορούσε να λέγεται η επιστημονική έρευνα που στόχο είχε την αποκωδικοποίηση των φοβιών. Χρησιμοποιώντας αυτό το είδος αράχνης οι ειδικοί κατάφεραν να εντοπίσουν τα κέντρα του εγκεφάλου που ενεργοποιούνται σε διαφορετικά φοβικά ερεθίσματα και ελπίζουν ότι θα καταφέρουν έτσι να βρουν θεραπείες για το πρόβλημα που βασανίζει εκατομμύρια ανθρώπους.

Οι ερευνητές της Μονάδας Επιστημών της Νόησης και του Εγκεφάλου στο Κέιμπριτζ της Αγγλίας εφάρμοσαν τη λειτουργική απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού (fMRI) για την παρακολούθηση της εγκεφαλικής δραστηριότητας είκοσι εθελοντών την ώρα που αυτοί έβλεπαν μια ταραντούλα κοντά στα πόδια τους. Τα αποτελέσματα της παρατήρησης έδειξαν ότι η αντίδραση φόβου «δεν προκαλείται μόνο από μια δομή του εγκεφάλου, αλλά από έναν αριθμό διαφορετικών περιοχών του δικτύου φόβου που διαθέτει, το οποίο ενεργοποιείται ενορχηστρωμένα» όπως δήλωσε ο Ντιν Μομπς, επικεφαλής της έρευνας.

Ο Μομπς και η ομάδα του αξιολόγησαν την εγκεφαλική δραστηριότητα των εθελοντών κατά τη διάρκεια τριών διαφορετικών φάσεων. Στην πρώτη, η ταραντούλα βρισκόταν σ' ένα κουτί κοντά στο πόδι τους. Στη δεύτερη, η ταραντούλα κουνιόταν είτε πιο κοντά είτε πιο μακριά από τους εθελοντές μέσα στο κουτί, και στην τρίτη, η αράχνη κινούνταν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Όταν η αράχνη κινούνταν προς τον εθελοντή, οι ειδικοί παρακολουθούσαν στον εγκέφαλό του αλλαγή του άγχους στις περιοχές του πανικού.

Οι επιστήμονες είχαν επίσης ρωτήσει τους εθελοντές πριν από το πείραμα με την ταραντούλα πόσο πίστευαν ότι θα φοβούνταν την αράχνη και διαπίστωσαν ότι όσοι είχαν πει πως θα τη φοβούνταν περισσότερο είχαν μετά το πείραμα λάθος αίσθηση για το μέγεθός της. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι αυτό το «λάθος προσδοκίας», όπως το αποκαλούν, μπορεί να είναι το κλειδί για την ανάπτυξη της φοβίας. Όπως εξηγεί ο Μομπς, αφού η προσδοκία ενός μεγάλου φόβου κάνει τον άνθρωπο να υπερμεγεθύνει στο μυαλό του την απειλή, αυτό μπορεί να πυροδοτεί μια αλυσιδωτή αντίδραση που αλλοιώνει και τις άλλες διαδικασίες του εγκεφάλου.